Rotmama

Het was een hele gezellige middag. Samen naar de kapper, kadootje kopen voor jarig vriendinnetje Isa en spelen met al zijn vriendjes. Even gezellig rauwkost knabbelend tv kijken en daarna lievelingspasta eten in de zon in de tuin, tussendoor knuffelend en giechelend. Geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen. En dan toch hè, uit het niets kan het ineens gebeuren. Geen flauw idee waar het vandaan komt, maar ineens is het klaar. Boos, om (in mijn ogen althans) helemaal niks. Nou ja, ik ben me in ieder geval van geen kwaad bewust. Maar, ik was wel de reden en dat kreeg ik te horen ook.

persoonlijk

 

De stomste mama ooit, nooit mocht ik meer mee Lego bouwen en hij vond me ook nooit meer aardig. Een rotmama, dat was ik. Inmiddels heb ik de gebruiksaanwijzing bij dit soort plotselinge kortstondige uitbarstingen wel gevonden: tot 50 tellen, voor zover dat gaat liefdevol bij hem in de buurt blijven en vooral niet in gaan op zijn keiharde verwijten. Ik prevel dan steevast één van mijn lievelingsmantra’s: “Hij bedoelt het niet persoonlijk, hij bedoelt het niet persoonlijk, het komt er alleen wat rottig uit”.

Als ik hem later na een flinke huilbui en een lekkere warme douche, sta af te drogen en hij weer de vrolijkheid zelve is, zeg ik:

“Zo, je was boos, hè?”.

“Ja”, lacht Dim.

“En weet je wat ik nou zo fijn vind?”, vervolg ik. “Ehm…dat ik dan helemaal niet meen wat ik allemaal voor onaardigs zeg?”, zegt Dim.

Ik lach. “Dat ook ja. En dat het altijd ineens even zo is en ook ineens weer over is”.

Hij geeft me een dikke knuffel en ik laat hem niet meer los. Tjee, wat hou ik van dit kleine impulsieve, pure en intense mannetje. Ook al ben ik soms een rotmoeder…. Voor heel even.

My first….. opvoedcursus

Ik ben gek op goede zelfhulpboeken en heb er inmiddels tientallen verslonden. De inhoud geeft je inzicht in een bepaalde situatie en de mogelijkheid om jezelf verder te helpen. Het voelt alsof ik actief mijn geluk nastreef. Mijn favoriete boeken zijn: Brené Brown’s De Kracht van Kwetsbaarheid, Fuck it van John Parkin en Eckhart Tolle’s De Kracht van het Nu.

Een paar weken geleden begon ik aan iets nieuws: de online opvoedcursus ‘Help ik ontplof’. Over het algemeen ben ik vrij tevreden met mezelf en ben ik inmiddels ook zo wijs dat ik het ‘ontploffen’ kan voorkomen door diep adem te halen en rustig te bljiven. Dat betekent niet dat ik niet tot de doelgroep behoor van deze cursus. Door middel van directe vragen en concrete opdrachten kwam ik namelijk tot mooie inzichten en zijn mijn lessen groots geweest.

quote2_vannessa

Toen ik de introductievideo van Help ik ontplof zag, werd ik meteen enthousiast en na het lid worden van de besloten Facebookgroep werd mijn beeld van de cursist bevestigd. Hoera! Wij zijn verre van chronisch ongelukkig of mentaal in de war. De andere enthousiaste deelnemers zijn ook mensen die graag leren en ontwikkelen, nieuwsgierig zijn, nadenken over zichzelf en de relatie met hun kinderen.

Mijn doel is om een integere, bewuste en relaxte moeder te zijn. Ik voel me het meest gestrest wanneer ik moet multitasken, moet opschieten of slaap tekort heb. Wanneer ik me gehaast voel, verander ik stiekem in een ongeduldig, dwingend type met een zeurderige stem. Jeetje, dat is grappig en interessant: na wat analyse blijkt dat juist het gedrag van mijn kinderen te zijn waar ík het meest moeite mee heb en een hekel aan heb. Het gevolg van mijn negatieve gedrag is dat mijn dochter dit direct kopieert en haar frustratie op haar broertje afreageert. Mijn zoontje reageert op zijn eigen manier: hij sluit zich emotioneel af voor mijn slechte bui. Oei, niet echt om trots op te zijn dus.

De cursus gaf ook de opdracht om naar je eigen kindgeschiedenis te kijken, omdat er wellicht patronen zijn die je herkent. Bingo! Help, ik ontplof veranderde ineens in Help, ik ben mijn eigen moeder geworden. Wanneer mijn moeder vroeger aan het koken of schoonmaken was, werd ik altijd onnodig kattig weggebonjourd. Ik merk wanneer ik diezelfde handelingen verricht (ze behoren beiden overigens niet tot mijn favoriete bezigheid) ik ook totaal geen ruimte heb voor andermans besoignes. Maar ja, die kinderen zijn er nu eenmaal. Mijn oplossing voor dit is simpel: zoveel mogelijk huishoudelijk werk doen wanneer de kinderen er niet zijn en het avondeten is een kwestie van beter plannen en voorbereiden.

quote_vannessa

Help ik ontplof leerde me dat ik (bijna) alles zelf in de hand heb door betrokkenheid te tonen en om aandacht te geven aan een situatie. Ik zie nu heel goed hoe de kinderen (en ik) ervan balen als ik me van mijn slechte kant laat zien. Helaas is die kant menselijk en zal die heus af en toe nog verschijnen. Dat is OK en laten we dit mankement vooral niet ontkennen, maar laat je kinderen er niet onder lijden. Een ander inzicht dat ik heb verworven gaat over emotie. Over de valse gedachte dat emoties altijd integer zijn, omdat ze vanuit je hart komen. Dat kan toch niet kloppen als je gevoel klinkt als : ‘Onuitstaanbaar kind, ik kan je wel achter het behang plakken’ of ‘Ga jij maar afkoelen op de trap.’ Wanneer een van mijn kinderen in een pre-puberale bui zit, volg ik bewust niet mijn emotie. Ik luister wel naar die emotie, maar zet die letterlijk aan de kant om daarna moedwillig voor mijn verstand te kiezen. Hoe tegenstrijdig het ook voelt en ik eigenlijk nog pissig ben, besluit ik toch om mijn verwarde kind te knuffelen en om lieve woordjes te zeggen. Het werkt echt. Je zult zien: 9 van de 10 keer word je beloond met een dankbaar kind.

De cursus Help ik ontplof werkt op korte termijn en nog belangrijker: ik ben ervan overtuigd dat het een waanzinnige investering is voor de relatie met je kind op de lange termijn.

 

Opvoeden en emoties

Zonder op te willen scheppen durf ik wel van mezelf te zeggen dat ik behoorlijk geduldig ben. OK, op werkgebied zou ik soms graag sneller resultaat zien dan mogelijk is, maar ik weet inmiddels dat gras niet sneller gaat groeien als je eraan trekt. En in het dagelijks leven ben ik niet snel gestrest te krijgen. In de file waardoor ik een belangrijke afspraak mis? Heel vervelend, maar het is niet anders. Overstroming thuis door een verstopt riool of eigen onhandigheid? Superirritant en er ontsnapt echt wel een vloek uit mijn mond, maar verder kan ik er vrij relaxed onder blijven. Nee, ik ben niet echt snel (meer) over de rooie te krijgen als het om dit soort triviale zaken gaat.

Ook met kinderen heb ik veel geduld, vind ik zelf. En dat geduld wordt soms behoorlijk op de proef gesteld, bijvoorbeeld door onze lieve crisispleegdochter van twaalf of onze zoon van bijna zes. “Kom op Dim, tandenpoetsen. We komen bijna te laat voor school.”. “Ik kom zo papa, nog even iets van Lego afmaken”, antwoordt Dim bijvoorbeeld. Of we spelen een partijtje voetbal en het ene moment speel ik in de ogen van mijn fanatieke sporter te goed en het andere moment niet goed genoeg, waardoor Dim ontploft en nooit meer met mij wil voetballen. Herkenbaar, denk ik.

reageren_op_emoties

Meestal kan ik vrij relaxed reageren. Soms ook niet. Eigenlijk alleen niet op de momenten dat ík druk of gehaast ben of niet helemaal lekker in mijn vel zit. Ik ben ook maar een mens. Je kunt je misschien voorstellen dat met een opvoedkundige in huis ik meer met het thema ‘opvoeden’ geconfronteerd word dan de gemiddelde Nederlandse ouder (iets wat ik je overigens van harte kan aanbevelen). Dat kende recentelijk zijn hoogtepunt in het ontwikkelen van de online opvoedcursus “Help, ik ontplof” die ik mocht bouwen. Daardoor had ik de kans om ook direct de volledige inhoud tot me te nemen.

Het thema? Omgaan met emoties, zowel van jezelf als van je kinderen. OK, het klinkt een beetje als “wij van WC-eend adviseren WC-eend”, maar wat vond ik het fijn en nuttig! Een van de eyeopeners die ik kreeg, is dat wij als ouder in grote mate zelf in de hand hebben hoe een potentieel explosieve situatie verloopt. Neem het voorbeeld van tandenpoetsen, ’s ochtends. Natuurlijk wil ik dat Dim luistert en komt wanneer ik het vraag. Ik kan immers beter inschatten hoeveel tijd we nog hebben. Maar ik heb zelf in de hand of ik de situatie uit de hand laat lopen of in alle rust tot een goed einde breng. Echt, hoe wij reageren op bepaald gedrag of emoties van een kind, bepaalt voor een groot deel of de situatie escaleert of niet.

Dat besef alleen al, zorgt ervoor dat ik nog beter mijn geduld kan bewaren. Ook tijdens het spitsuur of op momenten dat ik niet helemaal lekker in mijn vel zit.

Heerlijk, zo’n opvoedkundige in huis.