Begrip voor je kind

Volle dagen op school, snipverkouden, lief maar intensief pleegzusje in huis, paar dagen slecht geslapen,  drukke papa en mama….. Een tijdje terug was het een beetje veel voor Dim. Om niks van slag: snel huilen en boos. Heel boos. Op mij. En dat moest ik weten ook. “Stomme mama, jij begrijpt ook niks….. ik praat niet meer met jou, nooit meer”. Je kent het wel.

Ik realiseer me op dat soort dagen weer hoe het helpt om je gedurende de dag (en bui) van je kind steeds weer te blijven realiseren dat het echt niet gek is dat je kind bozig, verdrietig of zelfs zo nu en dan hysterisch is. Hun koppie is op zulke momenten vol. Het is soms gewoon te veel en dan lukt het niet om lief en meewerkend te zijn en rustig te blijven. Dan ben je geïrriteerd en snel boos en vooral op anderen… dat is geen onwil, maar onmacht!

mantra_meestnodig

Als het me lukt om me steeds weer echt te verplaatsen in mijn mannetje, te blijven bedenken hoe hij zich voelt en vooral wat hem op dit soort momenten helpt, dan komen we de dag veel beter door. Als ik me hier goed van bewust ben dan plan ik echt voldoende tijd met ons in, knuffelen we hem extra veel, lezen we relaxed onder een dekentje boekjes op de bank, zeg ik dat wat dan te veel is gewoon af en vraag ik weinig van hem. En als hij uit zijn dak gaat of veel groter dan nodig reageert? Dan zeg ik alsmaar in mijn hoofd: “Rustig blijven, hij bedoelt het niet persoonlijk”.

Die dag laatst moest het uit mijn tenen komen. Tjee, wat kan het soms moeilijk zijn om rustig te blijven met zo’n schreeuwend, snel van slag en vooral aanvallend monstertje om je heen. Bij het naar bed brengen zei Dim: ‘Het is een fijne dag geworden, hè mam?’ ‘Zeker liefje, een hele fijne dag’, antwoordde ik en ik gaf hem de dikste knuffel die ik had en plofte daarna moe maar voldaan op de bank. Kinderen grootbrengen is soms hogeschool, maar o wat voelt het fijn als het je lukt om je rust te bewaren op dagen dat je kind het een beetje zwaar heeft.

Of dat mij altijd even goed lukt? Nee natuurlijk niet. De ene dag gaat het me beter af dan de andere dag. We zijn allemaal mensen en geen machines. Ik ook niet, ook al ‘zit ik’ op opvoeden ;-).

Wil jij leren om vaker rustig te blijven als de emoties van je kind hoog oplopen? Doe dan onze online cursus “Help, ik ontplof”. Je leest er alles over op www.opvoedcursussen.nl

 

Twee ouders

Op verschillende manieren heb ik te maken (gehad) met kinderen van wie de ouders gaan scheiden of gescheiden zijn. Ik ben er van overtuigd dat ondanks dat een scheiding fundamenteel raakt aan het gevoel van veiligheid van een kind, het toch goed mogelijk is  voor ouders de schade voor hun kind te beperken. Van groot belang daarbij is dat zij onderscheid kunnen maken tussen hun rol van ex-geliefde en die van ouder. Want wat voor de ene rol geldt, geldt niet per se voor de andere rol. Zo kan een vrouw “nooit ook nog maar iets te maken willen hebben met die klojo van een vent” (lees: de ex), met die “leuke vader” die hij wellicht ook is, zal ze voor altijd verbonden blijven.

Toen ik nog advocaat was vertelde ik mijn clienten dan ook uitvoerig over deze verschillende ‘petten’. Zo drukte ik hen op het hart gesprekken over het opstellen van het ouderschapsplan niet te voeren in combinatie met gesprekken over de verdeling van de bankrekening.  Het komt namelijk eerder voor dan je denkt dat iemand in al zijn boosheid bij weigering van verdeling van een zak geld de ander de omgang met zijn of haar kind ontzegt. En daarmee zet je het kind, de echte begunstigde van die omgangsregeling, in in een strijd waar hij niets mee te maken heeft.

Ook in gesprekken met het kind zelf moeten die verschillende petten in acht genomen worden. Het is geen geheim hoezeer het een kind schaadt wanneer de ene ouder negatief over de ander spreekt tegen een kind. Een kind moet van beide ouders kunnen houden.

Hoe lastig dat kan zijn, heb ik inmiddels zelf ondervonden. Zo schrok ik er onlangs enorm van hoe ik – na een ruzie met mijn man – in ieders aanwezigheid en op vileine wijze via mijn dochters mijn ongenoegen over hem kon laten blijken: “Nou jongens, ik geloof dat jullie vader heel goed een kopje koffie voor zichzelf kan zetten”. Au!

Maar dat het nog erger kan (namelijk zelfs in vredestijd), bleek gister. Ontroerd liet ik ze een filmpje zien waarbij een olifant haar naar beneden getuimelde jong op de been hielp. “Kijk eens, net als bij mensen, wordt de baby overeind geholpen door de mama”, zei ik.

“Of de papa”, vulde mijn dochter droog aan.

Ontlading na Sinterklaas

Gisterenavond deed ik het weer….. dat wat ik altijd tegen ouders zeg om niet te doen: uitspreken dat je kind al een tijdje zo heerlijk zen en relaxed is. Wel eens gedaan? Kapitale fout. Zodra je het hardop uitspreekt is het gedaan. Zo bespraken wij gisterenavond na het Sint-weekend hoe relaxed en goed onze kleine man het hele sint-gebeuren doorgekomen was. Hoe hij eigenlijk heel makkelijk was geweest en kleine tegenslagen (als:  ‘ik-ben-nog-niet-aan-de-beurt’ en ‘ik-heb-niet-zo’n-groot-pak-als-mijn-nichtje-en-neefje’) ogenschijnlijk heel goed naast zich neer had gelegd. En gewoon heerlijk had geslapen en nauwelijks dwars of boos was geweest. Nou, dat soort dingen dus.

Bron: VTech.nl

Bron: VTech.nl

 

En toen vanmorgen….. kwam alle Sintspanning er toch nog uit, en hoe! Aanleiding? Een kinderfototoestel met spelletje, die niet had geregistreerd dat hij al in level 3 was en zei dat hij nog maar bij 1 was. Furieus was hij, voornamelijk op zijn papa die heel lief probeerde mee te kijken, maar in zijn ogen ‘zonder te vragen zijn fototoestel uit zijn handen had gepakt’. Hoe durft ie! Schreeuwen, huilen, boos en niet tot bedaren te brengen. Enige oplossing? Hogeschool rust bewaren: de tijd nemen, bij hem blijven, begrip en nog meer begrip, tot 100 tellen en geen lesje willen leren. Oke, dat lukte (want we hadden tenslotte een heel zen weekend gehad).

Toen hij ietwat tot bedaren was gekomen en snikkend op mijn schoot zat vertelde ik hem: ‘Weet je lief, toen ik mijn grote fototoestel kreeg, wilde ik ook gelijk foto’s maken, maar dat lukte niet heel goed omdat ik eigenlijk eerst even heel goed had moeten lezen hoe het allemaal werkte. En toen werd ik ook bozig omdat het niet gelijk lukte’.

Voor ik verder kan gaan met mijn vergelijking en samen bijbehorende oplossing bedenken stopt Dim met snikken, kijkt op en zegt heel droog: ‘O, dus ik heb dit van jou?’

Tja…….