Berichten

Mijn moeder gaat verhuizen

‘Mijn moeder gaat verhuizen’ vertelt mijn 6jarige dochter vol trots aan de schoolarts. Ik voel mezelf kleiner worden, wachtend op haar volgende zin. ‘Want papa en mama gaan scheiden’, benadrukt ze theatraal. Ik zie hoe ze geniet van het geshockeerde gezicht tegen over haar. Ik knik schaapachtig van ja.

verhuizing

De schoolarts kijkt mij kort aan: ‘Wat goed dat ze er zo open over is, dat is heel belangrijk.’ Ik knik nogmaals en hoop dat we snel over kunnen naar de gehoortest.

Voor het eerst in mijn moederschap heb ik het gevoel dat ik faal. Dat ik mijn kinderen half in de steek laat. Bewust nog wel. Dat ik hun leventje volledig op z’n kop zet. Iets wat ze niet verdienen. Geheel onterecht ben ik bang dat de schoolarts dat ook vindt. Dat wij als ouders nu in de boeken komen als ‘onbekwaam’.  Met een dikke onvoldoende gezakt voor het ouderschap.

Voordat ik als een weekdier snikkend op het bureau neerstort, start de arts gelukkig met de gehoortest. Ik haal adem en voel mijn verdriet, schaamte en onzekerheid langzaam weg glijden.

Als we klaar zijn legt de arts haar hand even kort op mijn schouder. ‘Je gaat er vast en zeker een fijn huis van maken voor jullie, daar heb ik alle vertrouwen in.’

Opnieuw voel ik een brok in m’n keel. Dit keer van opluchting. De juiste woorden op het juiste moment. Want daar, verstopt onder alle gevoelens van verdriet, falen en onzekerheid vind ik wat ik even kwijt was. Het vertrouwen in een mooi nieuw begin.

Kip aan mijn ding

Zucht! Het is kwart voor elf en ik doe al de hele ochtend een wanhopige poging om aan mijn opleiding toe te komen. Het is niet dat er stapels kids druk-door-de-storm om me heen dartelen. Of dat ik de griep heb (nou ja, oké, dat dan weer wel een beetje). Nee, de dagen dat Thije bij zijn vader is, overspoelt hij mij tegenwoordig met schattige mailtjes zoals deze:

“Jaaaäaaaaaaaaaaaaaaaa” en “hoi mama, hoe gaat het met je” en “liefert, ik mis je”.

gedrag

Zou hij aandacht willen? Hahaha, de laatste is mailtje nummer acht van de dag. Kind, ga buitenspelen! Oké, het giet, maar toch. Ik ben vandaag streng, ook al weet ik dat hij mij mist. Het is ook allemaal wat, zo’n scheiding. Maar ik probeer niet op elk niemandalletje te reageren en de overvloed toch een béétje af te kappen zodat ik ook even kan ‘doorhalen’:

“Hi (haai) Tijger. Hee! Dat is het omgekeerde van tijgerhaai! Grappig! Even een lekker mailknuffeltje voor jou! Ik ben aan het studeren, hoor. Je moeder wil nóg slimmer worden. Dus je krijgt vanaf nu pas later antwoord. Xxxxxx mama”.

Met een heleboel hartjes, spookjes, konijntjes en wat al niet meer om zijn honger te stillen. Dacht ik. Tot ik het volgende berichtje lees: “jij bent lief Xxxxxxxxxxxxx”

En het daarop volgende: “stuur nou pls xxx” (nee, hè, hij gaat smeken. Wat nou?)

Of deze, van twee weken geleden: “test love xxxxxx: xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx” Na nog vier mailtjes met xjes en vragen hoe het met mij gaat en wat ik aan het doen ben, toch maar een antwoord:

“Hoi superschurk, hoe gaat het met jou? Lekker in de sneeuw aan het spelen nu, hoop ik! Mama is vooral aan het mailen met jou, hahaha! Love you en tot vanavond. Ik ga mijn laptop uitzetten nu, mannetje, xxxxxxxxxxx”.

Het hielp natuurlijk niet: “ja het was heel leuk en ik had en sneeuwballengevecht. en hoe is het met je en mega maza” (dat hij dat nog kon typen met die bevroren vingertjes) En “mamaaaaaaaa ben je daar”.

Juist! Ik ben vandaag helemaal klaar voor de ultieme ik-zwicht-niet-voor-die-schattige-spam-van-mijn-fijne-ventje-modus. Én ik ga met spoed op zoek naar de charmantste manier om hem te vertellen dat ik ook wel eens mijn laptop uit wil zetten zonder me schuldig te voelen (of hij moet maar gauw weer thuiskomen, want dan vraagt hij lang niet zoveel aandacht 😉

Krijg ik net zijn elfde berichtje van vandaag binnen: “hee mama je hebt echt wel een kip aan je ding!”. Weet je wel hoe lastig het nou is níet te mailen waar hij het in ‘s hémelsnaam over heeft? Zucht!

Co-ouderschap, en hoe je dat samen goed vormgeeft

Toen ik vier jaar was, vertrok mijn vader. Zomaar opeens op 2e kerstdag na het eten. Nogal een schok voor mijn moeder. En voor mij en mijn zus en broertje. Al was het eerste wat ik zei toen me verteld werd dat mijn vader weg was en mijn ouders gingen scheiden: “Ach, papa’s maken toch nooit je brood klaar”. Dat was maar goed ook, want mijn vader bleek niet meer terug te komen. We moesten door zonder hem. Met z’n vieren. Verhuizen naar een kleiner huis aan de andere kant van het land, van een goed leven de bijstand in, van de een op de andere dag geen papa meer in ons leven om mee te spelen, kletsen en knuffelen. Tot op de dag van vandaag draag ik de ballast van deze heftige gebeurtenis uit mijn prille jeugd. Want hoe fantastisch mijn moeder het ook in haar eentje gedaan heeft en hoe goed we alle drie ook terecht zijn gekomen: het hakt er natuurlijk in, zo’n vader die je uit het niets verlaat.

bookcover3

 

Hoewel het gelopen is zoals het liep, ik er ook heel veel van geleerd heb en mijn vader al heel lang echt niet meer mis in mijn leven, had ik het dolgraag anders gehad. Vooral als kind. Een papa en mama die misschien niet meer bij elkaar woonden, maar die er alles aan hadden gedaan om er samen voor ons te zijn, de schade van de scheiding te beperken zoveel ze konden. De zorg te delen en beiden een belangrijke rol te spelen in ons leven. Ik gun het alle kinderen waarvan de ouders gaan scheiden.

Ik ben er ook heel fel op: ouders hebben in mijn ogen de verplichting bij een scheiding hun kinderen voorop te stellen, hun belang altijd heel serieus te nemen hoe moeilijk het ook is als je met eigen emoties en lastige situaties te maken hebt. Heel pittig, maar een must voor mij. Als je samen kiest voor kinderen en een scheiding volgt, dan doe je er alles aan om het voor je kinderen draaglijk te maken. En als dat dan is wat je gaat doen als ouders, dan is het natuurlijk wel heel fijn als je onder die moeilijke omstandigheden wat hulp krijgt. Want het valt allemaal niet mee om het juiste te doen voor je kind. Hoe leg je het nou allemaal uit, wat helpt een kind?

Mijn 10 tips voor co-ouders

1. Wees aardig met en over elkaar
Voor mij op nummer 1! Hoe pittig soms ook, dit is het grootste cadeau wat je je kind kunt geven na een scheiding. Heel moeilijk als jij het wil en je partner lukt het niet. Hoe meer jij je er toch aan vast houdt, hoe fijner en beter voor je kind.

2. Blijf samen communiceren
Overleg en bespreek! Je bent uit elkaar maar hebt samen nog een heel belangrijke taak: de kinderen. Een goede communicatie samen met heldere afspraken is duidelijk en fijn voor kinderen, het geeft houvast en veiligheid. Hoe? Kijk wat werkt voor jullie en overleg over lastige zaken zonder de kinderen erbij en daar waar kan allemaal samen. Vraag wat kinderen willen en wat ze helpt!

3. Geef emoties de ruimte
Zorg dat ze er mogen zijn, bij jou en bij je kind, loop er niet voor weg. Emoties mogen er altijd zijn, niet elk gedrag daarbij. Dáár kun je op corrigeren of andere manieren bij bedenken. Trap niet in valkuil ‘hij heeft er weinig last van’: soms kan een kind jou proberen te ontlasten of heeft het moeite met het uiten van zijn emoties. Geef er ruimte voor, vraag ernaar, let op signalen en lees erover samen.

4. Geef helderheid
Een week- of dagplanner, zeker in het begin, geeft houvast. Kijk goed naar het individuele kind en wat ‘t aan kan; voorspelbaarheid en houden aan afspraken helpt een kind.

5. Ieder je eigen stijl en samen een basis
Vertrouw op elkaar als mede-opvoeder, er zijn meerdere goede manieren van opvoeden. Door uit te gaan van respect voor ieders eigenheid en behoeften ontstaat er meer verbinding en meer basis om samen te werken. Dus:

  • luister naar elkaar, neem elkaars behoeften serieus
  • verwoord deze duidelijk naar elkaar
  • en zoek samen (met kind) naar oplossingen

Kortom: afspraken over basiszaken en ieder zijn eigen stijl met de rest.

6. Deal met je eigen emoties
Hoe ga je om met je eigen emoties? Ze mogen er zeker zijn, maar hou ze wel behapbaar voor je kind. Geef je kinderen het vertrouwen dat jullie het samen redden, al is het misschien soms even moeilijk. Deel je eigen emoties met anderen, zoek een uitlaatklep! Lukt het niet? Zoek hulp! Belast je kind er niet mee.

7. Zorg voor veel contact en verbinding
Waarom is dit zo belangrijk? Het is de basis van meewerken, lekker in je vel zitten, open communiceren, samen delen en zelfvertrouwen. En zeker belangrijk na iets ingrijpends als een scheiding! Hoe oud je kinderen ook zijn. Wat het oplevert? Een stevige basis, goede veiligheid en ruimte voor emoties. Hoe doe je het? Pak de momenten, luister echt, hou contactlijntjes, vraag en luister vooral!

8. Probeer niet te compenseren
Je kind is nu niet meer alle tijd bij je, maar je hoeft het niet al te gek en bijzonder te maken als het er wel is. Gewoon lekker bij je zijn en tijd en aandacht van jou is genoeg. Kinderen hebben vaak juist behoefte aan rust en ritme en basis.

9. Doe rustig aan met nieuwe partner
Dat heeft tijd nodig, voor jou en voor je kind (en ex). Geniet eerst zelf, en als er meer zekerheid is, bouw het dan langzaam op met kinderen. Maak samen afspraken die goed voelen voor iedereen.

10. Maak mooie nieuwe rituelen, magische momenten en geniet!

Er is nu een prachtig prentenboek ‘Thuis bij allebei’ dat kan helpen bij het uitleggen aan je kinderen wat co-ouderschap inhoudt en dat praktische tips geeft om het een beetje makkelijker te maken voor iedereen. Kijk op Thuisbijallebei.nl voor meer informatie.

Ik mag er twee weggeven! Wil jij er één winnen? Laat weten wie jij het boek gunt of waarom jij en je ex het zelf goed kunnen gebruiken en wie weet ben je de gelukkige! We kiezen komend weekend een winnaar.