Berichten

Mijn moeder gaat verhuizen

‘Mijn moeder gaat verhuizen’ vertelt mijn 6jarige dochter vol trots aan de schoolarts. Ik voel mezelf kleiner worden, wachtend op haar volgende zin. ‘Want papa en mama gaan scheiden’, benadrukt ze theatraal. Ik zie hoe ze geniet van het geshockeerde gezicht tegen over haar. Ik knik schaapachtig van ja.

verhuizing

De schoolarts kijkt mij kort aan: ‘Wat goed dat ze er zo open over is, dat is heel belangrijk.’ Ik knik nogmaals en hoop dat we snel over kunnen naar de gehoortest.

Voor het eerst in mijn moederschap heb ik het gevoel dat ik faal. Dat ik mijn kinderen half in de steek laat. Bewust nog wel. Dat ik hun leventje volledig op z’n kop zet. Iets wat ze niet verdienen. Geheel onterecht ben ik bang dat de schoolarts dat ook vindt. Dat wij als ouders nu in de boeken komen als ‘onbekwaam’.  Met een dikke onvoldoende gezakt voor het ouderschap.

Voordat ik als een weekdier snikkend op het bureau neerstort, start de arts gelukkig met de gehoortest. Ik haal adem en voel mijn verdriet, schaamte en onzekerheid langzaam weg glijden.

Als we klaar zijn legt de arts haar hand even kort op mijn schouder. ‘Je gaat er vast en zeker een fijn huis van maken voor jullie, daar heb ik alle vertrouwen in.’

Opnieuw voel ik een brok in m’n keel. Dit keer van opluchting. De juiste woorden op het juiste moment. Want daar, verstopt onder alle gevoelens van verdriet, falen en onzekerheid vind ik wat ik even kwijt was. Het vertrouwen in een mooi nieuw begin.

Mama, mag ik wel plezier hebben?

Mijn hoofd, of eigenlijk mijn gedachten en energie zijn even ergens anders. Ik zag deze vraag van mijn zoon van zeven dan ook niet aankomen. Het duurt even voordat ik zijn vraag kan plaatsen. Blije Thije die zo graag plezier heeft, zoveel lacht en zo openstaat voor de wereld en de mensen erop. Hij stelt mij die vraag vlak voordat hij bij zijn zeiljuf de boot instapt.

Allemaal hier in huis worstelen we met de ellende waar mijn moeder doorheen moet. MS, hartproblemen, dementie en nu ook nog suikerziekte en daaroverheen (als het nog niet genoeg is) een herseninfarct. We gingen op vakantie en enkele weken later: klabam!

Totaal onvoorbereid zien we een afwezige moeder in een rolstoel zitten. Ze kan opeens niet meer lopen, haar linkerarm weigert dienst, ze is mentaal een enorme sprong achteruit gegaan en ze wil niet meer. Echt niet, helemaal niet. En we moeten de zorg voor haar laten gaan. Ze kan na 55 jaar huwelijk niet meer bij mijn vader thuis wonen. Van nu af aan is alles anders.

selfie_inez

 

En Thije pikt dat natuurlijk ook op. Oma die geen spontane aandacht aan hem besteedt, die hem geen hand meer geeft of lekker terug kan knuffelen als hij gedag zegt. Oma die niet meer wil. En een moeder die af en toe van streek is. Soms loopt hij net binnen als er iemand belt om te horen hoe het gaat. Het is wat voor zo’n klein ventje dat niets liever wil dan zijn moeder beschermen. Hij knuffelt nu dus heel wat af en heeft momenten dat hij überdwars is. En mijn lontje is even niet zo lang. Het verstand en het goede voorbeeld moeten van mij komen, maar oei, wat kost dat een moeite. Enerzijds wil ik niets liever dan bij mijn gezin zijn en anderzijds eigenlijk heb ik wat meer ruimte voor mezelf nodig.

Gelukkig is het vakantie en springen mijn dochters even bij. En mag ik op ze leunen, mijn fijne meiden van 17, 19 en 20. Ze helpen me met van alles en nog wat en kijken zelf waar ze in kunnen springen. Zodat ik met al dat gedoe genoeg rust heb voor hun oma en mijn eigen bedrijf. En genoeg energie zodat ik hun lieve broertje kan helpen met zijn eigen levenslessen.

“Mama, mag ik wel plezier hebben?”
“Ja, lieve Thije, dat mag! Verdriet en plezier passen vaak naast elkaar. Voor alles is een moment en dit is jóuw pleziermoment. Ga maar fijn het water op met je vrienden en geniet.”
“En jij dan, mama? Heb jij ook een pleziermoment vandaag?”
“Ja, mop, want vanmiddag ga jij admiraalzeilen en dan zal ik héél trots en blij naar jou zwaaien!”
“Oké dan. En maak dan ook meteen even een selfie, want dan kan ik dat later zien en word ik nóg een beetje blijer!”

Rotmama

Het was een hele gezellige middag. Samen naar de kapper, kadootje kopen voor jarig vriendinnetje Isa en spelen met al zijn vriendjes. Even gezellig rauwkost knabbelend tv kijken en daarna lievelingspasta eten in de zon in de tuin, tussendoor knuffelend en giechelend. Geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen. En dan toch hè, uit het niets kan het ineens gebeuren. Geen flauw idee waar het vandaan komt, maar ineens is het klaar. Boos, om (in mijn ogen althans) helemaal niks. Nou ja, ik ben me in ieder geval van geen kwaad bewust. Maar, ik was wel de reden en dat kreeg ik te horen ook.

persoonlijk

 

De stomste mama ooit, nooit mocht ik meer mee Lego bouwen en hij vond me ook nooit meer aardig. Een rotmama, dat was ik. Inmiddels heb ik de gebruiksaanwijzing bij dit soort plotselinge kortstondige uitbarstingen wel gevonden: tot 50 tellen, voor zover dat gaat liefdevol bij hem in de buurt blijven en vooral niet in gaan op zijn keiharde verwijten. Ik prevel dan steevast één van mijn lievelingsmantra’s: “Hij bedoelt het niet persoonlijk, hij bedoelt het niet persoonlijk, het komt er alleen wat rottig uit”.

Als ik hem later na een flinke huilbui en een lekkere warme douche, sta af te drogen en hij weer de vrolijkheid zelve is, zeg ik:

“Zo, je was boos, hè?”.

“Ja”, lacht Dim.

“En weet je wat ik nou zo fijn vind?”, vervolg ik. “Ehm…dat ik dan helemaal niet meen wat ik allemaal voor onaardigs zeg?”, zegt Dim.

Ik lach. “Dat ook ja. En dat het altijd ineens even zo is en ook ineens weer over is”.

Hij geeft me een dikke knuffel en ik laat hem niet meer los. Tjee, wat hou ik van dit kleine impulsieve, pure en intense mannetje. Ook al ben ik soms een rotmoeder…. Voor heel even.