Denkdingetjes in mijn hoofd… Tips voor lekker slapen

Zucht… daar gaan we weer. Een huilende Dim (5), boven op zijn kamer. We hebben een nieuw slaapritueeltje. En die zit er heel goed in. Elke avond weer. Op zich is dat heel goed voor een ritueeltje zou je zeggen, alleen jammer dat ik deze niet bedacht heb maar Dim. En ik wil ‘m niet.  Oké, adem in adem uit, tot 10 tellen en weer op naar boven. Niet gelijk woest die kamer instormen met een ‘Wat hadden we nou afgesproken…’ maar zen blijven en een vraag stellen. ‘Dim, je huilt. Wat is er aan de hand?’ vraag ik dus zo empatisch en liefdevol mogelijk (en dat valt niet mee hoor, bij avond 5 op rij….). ‘Ik wil op dinsdag niet naar de BSO-hohohoho… dan zijn mijn vriendjes er niet’ huilt Dim en zet zijn verdriet nog wat kracht bij met nog harder snikken. Ah, die weer denk ik. Het had ook ‘Ik vind jou zo liiieehieefff.’ kunnen zijn of ‘Er komt straks een spook in mijn kamer…’ Ik ken ze inmiddels. Al kan hij me elke keer bijna foppen hoor, zo goed kan hij fake huilen. Hij gelooft er zelf zo in dat het elke keer ontaard in echt huilen. Best knap. Een beginnend acteur zou er meer moeite mee hebben.

‘Liefje’ zeg ik en ga bij hem op zijn bed zitten. ‘Lukt het maar steeds niet om lekker rustig in te slapen?’ Mijn empatisch verwoorden van wat er speelt zorgt ervoor dat mijn acteurtje bij zijn echte emotie komt. En snikkend zegt hij: ‘nee, er zitten alsmaar denkdingetjes in mijn hoofd…’ . De schat. Dat heeft ie van mij. ‘Ach liefje, dat is ook heel vervelend. En daar kun je helemaal niet van slapen!’ ‘Neehee’… snikt Dim verder terwijl ik hem in mijn armen neem. ‘Kom hier apekop, ik geef je een dikke knuffel’. Ik probeer snel een plannetje te bedenken om niet weer een half uur liefdevol bij zijn bed te zitten tot hij klaar is om te gaan slapen. ‘Aha’, zeg ik als ik wat bedacht heb. ‘Toevallig ben ik heel erg goed in denkdingetjes uit hoofden halen’. Zal ik je helpen om ze te laten stoppen? En dan stoppen we daarna allemaal leuke droomdingen in je hoofd!’. Er breekt een voorzichtig glimlachje door op zijn lieve behuilde gezichtje. ‘Let op!’ Ik doe of ik overal op zijn hoofd met mijn hand denkdingetjes pak terwijl ik hem vraag waar ze zitten. We maken er een mooi spel van, hij zegt dat er nog meer zijn en ik probeer ze te vangen. En tussendoor blazen we ze samen heel hard weg. Dim mag vertellen naar welk land. ‘Naar China” ‘Oje zeg ik, dan loopt er nu een chineesje rond die niet meer naar de BSO wil op dinsdag’. Dim schatert het uit. So far so good. ‘Oke’, zeg ik, ‘En nu leuke droomdingetjes in je hoofd. We bedenken samen waar hij over wil dromen, het wordt vakantie op een eiland met bomen met kokosnoten en koraal en dolfijnen. En heel veel snoep. En om de beurt mogen we iemand bedenken die mee gaat. Tot de 15. Anders zit ik er alsnog een half uur. En dan maken we nog even een afspraakje samen. Dat hij nu echt gaat slapen, Want dat lukt nu, met zulke fijne droomdingetjes in je hoofd.

Het is weer doorbroken, het ritueeltje. Het lukt weer beter het inslapen. En dat is fijn. Voor mijn mannetje en ook voor ons. Opvoeden is creatief zijn. Dat valt niet altijd mee, maar als het je lukt is het zo fijn en werkt het vaak zo goed. Tot het volgende moment. En dan begint het weer op nieuw. Gelukkig hou ik van uitdagingen, ik hoop jij ook 😉

Tips om lekker te slapen

Het zou fijn zijn als we bij onze kinderen de knop zomaar om konden zetten: een slaap en een waakstand. Maar zo werkt het helaas niet. Jonge kinderen hebben nog geen tijdsbesef en als ze ineens moeten gaan slapen kan dit ze behoorlijk overrompelen. Gevolg? Zeuren, strijd, huilen of domweg niet in slaap kunnen komen. Die slaap/waak-knop is er dan wel niet, gelukkig hebben we als ouders wel een behoorlijke invloed op het goede slapen van onze kinderen.

Zoals bij zoveel in het opvoeden, moeten we daar alleen wel wat voor doen. Oké, maar hoe zorg je nou voor dat vaste slaapritueel en hoe moet dat eruit zien? Een slaapritueel is goed zolang je kind het ‘gaan slapen’ maar herkent aan vaste, steeds terugkerende elementen. Zo leert een kind dat het nu echt slaaptijd is en kan het aan de overgang van de drukke dag naar de rustige nacht wennen. Een slaapritueel  is ook heel goed voor de band en vertrouwensrelatie met je kind. Een mooi moment van 1 op 1 aandacht en het fijn en positief afronden van de dag samen. En niet onbelangrijk: een helder en vast slaapritueel voorkomt dat kinderen rekken en van alles proberen om nog even op te blijven…

Basistips voor een routine om lekker te gaan slapen:

  • Goed slapen begint met de tijd nemen voor het naar bed brengen. Met je hoofd ergens anders of te gehaast? Dan boek je meestal weinig succes!
  • Kinderen hebben op een dag vaste tijdsindicatoren nodig: wat gebeurt wanneer. Aan de hand van deze vaste ijkpunten leren kinderen ook dat het op een gegeven moment tijd is om te gaan slapen
  • Een duidelijke en vast slaapritueel is het middel om kinderen lekker in- en door te laten slapen:
  • Zorg voor vaste, terugkerende onderdelen. Liefst elke avond op de zelfde manier en in dezelfde volgorde
  • Hou het rustig en relaxed, neem er de tijd voor, al hoeft het ook niet heel lang te duren
  • Kondig het naar bed gaan vooraf aan
  • Zorg voor een vaste bedtijd en een vaste omkleedplek
  • Zorg dat je kind niet te moe is bij het naar bed gaan
  • Zorg voor een vaste volgorde: (zelf) uitkleden, pyjama aan, tanden poetsen met een liedje en dan even zelf poetsen, slokje water en een plas doen. Zo zijn alle smoezen later niet meer nodig!
  • Zorg bij jonge kinderen dat alles klaarligt: dat scheelt tijd en afleiding
  • Bedenk vanaf een jaar of 3 samen met je kind hoe hij het bedritueel het liefst in wil vullen, kinderen zijn heel creatief en dan werkt het nog beter. Ideetjes: Boekje lezen, stoeimomentje, knuffelminuutje, samen op bed de dag doorspreken, leukste en minst leuke van de dag vertellen aan elkaar
  • Kondig aan als een momentje bijna voorbij is
  • Een laatste klapzoen of dikke knuffel, een high five of rondje kusjes aan de knuffels, het bedlampje samen uitdoen of een grapje dat jullie samen bedacht hebben
  • Rond af met een vaste tekst of handeling (Bv. Slaap lekker liefje / 3x ‘dagdag’ om de hoek van de deur) en dan: echt klaar en weg!
  • Veel jonge kinderen vinden het fijn als je nog even in de buurt bent als ze inslapen. Deur op een kier, zeg dat je nog even rommelt op de gang en vlakbij bent maar niet meer gaat praten, kan voor veel kinderen genoeg zijn om zich veilig te voelen en over te geven aan de slaap.

Avondje uit of later naar bed?

Wordt het een keer later dan anders? Sommige kinderen kun je dan zo in bed leggen, bij de anderen helpt het vaak om het vaste ritueel in een kortere versie aan te bieden. Snel in bed en wel de houvast voor je kind!

Lukt het je niet om rustig te blijven tijdens het pittige spitsuurmomenten als het naar bed brengen? Of worstel je met de buien van je kind? Dan is mijn online cursus ‘Help ik ontplof‘ iets voor jou! 

Lee-lee-leestoets

Stel je voor. Je bent mank en moet elke dag een rondje sprinten. Of je hoort slecht en moet wekelijks een luistertoets doen. Daar zou je niet bepaald een relaxed gevoel van krijgen, toch? Helaas is het realiteit voor mijn jongste zoon in groep 3. Niet omdat hij doof, blind of mank is. Maar omdat hij stottert.

Wekelijks wordt er beoordeeld hoe goed hij kan lezen. Terwijl de hele klas meeluistert. Om de zoveel tijd wordt hier een stopwatch bij gepakt en wordt het aantal woordjes dat hij in drie minuten leest, geteld. Hartverscheurend vind ik dit. Pesten bijna. Maarja, het is ‘het systeem’ en er moet nu eenmaal getoetst worden hoe snel er gelezen wordt. Pardon? Het gaat er toch om wat hij begrijpt van hetgeen hij leest? Wat kan het mij schelen of en hoe snel hij dat hardop kan vertellen. Gelukkig is de juf nog zo lief dat ze de stopwatch probeert te verdoezelen en er een spelletje van maakt, maar mijn zoon is niet gek. Hij voelt heus wel dat hij niet voldoet aan de norm. En da’s niet relaxed.

Gelukkig hebben we een tijdje terug een tip van de logopediste gekregen. Fluisteren! En dus mag hij sinds kort de drieminutentoets fluisterend ondergaan. Al fluisterend (en zingend ook trouwens) gebruikt hij zijn stem anders en spreekt hij bijna vloeiend. Ik blijf dit echter symptoombestrijding vinden en geen bronaanpak. Alsof je de manke een wandelstok aanbiedt en ondertussen gewoon doorgaat met de coopertest. Minder lastig of niet, hij moet nog steeds zijn kunsten vertonen omdat ‘dat zo hoort’. Waarom wordt er op school niet meer gefocust op talenten? Mijn zoon is creatief, kan goed dansen en zingen, knutselt en beweegt graag en is een kei in rekenen en knuffelen.

Vandaag kwam zijn rapport weer mee naar huis. “Je werkt enthousiast aan je rekenactiviteiten en daarbij help je ook nog andere kinderen.” Ik ben zo trots op hem! Ik hecht weinig waarde aan die onvoldoende voor lezen. Want hoe kun je hier in godsnaam een voldoende voor halen als je niet snel kunt praten? Het is hoog tijd voor een beloning voor zijn inzet. En een dikke knuffel.

Welk advies zou jij jezelf als jonge moeder geven?

Elke moeder heeft momenten van twijfel, angst en onzekerheid die de vreugde van het moederschap behoorlijk kunnen verpesten. ALLES KOMT GOED was het troostende advies dat ik jaren geleden regelmatig ontving van mijn goede vriendin Désirée. Negen van de tien keer was mijn koppige reactie, “Hoe kun je dat nou zeggen. Zie je die wallen onder mijn ogen niet? Kun je niet zien dat ik kapotga van te weinig slaap en van kinderen die niet willen eten? En die kilo’s en mijn sociale leven dan?”

Désirée gaf me elke keer weer die geruststellende lach en zei: “Alles gaat over. Het komt goed”.

Wanneer ik dan tijdens zo’n pittige fase met een blik vol zelfmedelijden naar haar oudere, fantastische kinderen keek, kon ik het niet ontkennen: het komt inderdaad goed.

Nu mijn dochter bijna naar de middelbare school gaat, laat het me vanzelf denken aan vroeger. Dat doe ik met een lach en met de nodige gene. Omdat ik zó graag een goede mama voor mijn eerstgeborene wilde zijn, dacht ik dat destijds te bereiken door mezelf compleet weg te cijferen, door overbodig speelgoed aan te schaffen en door dwangmatig het ‘Rust-Ritme-en-Reinheid-beleid’ te volgen.

Na 12 jaar kan ik gelukkig wel zeggen dat ik bewuster en zelfverzekerder ben geworden. Natuurlijk houd ik mezelf voor de gek als ik zeg dat ik nergens meer tegenaan zal lopen, maar wanneer ik naar mijn leuke kinderen kijk, krijg ik vanzelf het vertrouwen en de bevestiging dat ik het goed doe. De tip die ik mezelf als jonge moeder nu zou geven is: JE DOET HET GOED GENOEG. ONTSPAN!

 

Automatisch werd ik nieuwsgierig naar de ervaringen van andere moeders in mijn omgeving en daarom vroeg ik hen:

‘Welk advies zou jij jezelf ALS JONGE MOEDER geven?’

Deze vraag leverde mooie, recht-uit-het-hart bevindingen op waar je als jonge of doorgewinterde mama veel inspiratie uit kan halen. Het lezen van alle reacties maakte me blij en deed me beseffen dat we er elke dag weer met z’n allen voor kiezen om ons stinkende best te doen. Hier een greep uit de fijne reacties die ik ontving:

“Niet te streng zijn voor jezelf. Wij moeders hoeven het niet altijd te weten. Heb geen gene over de vervelende kanten van het opvoeden.” (Maud)

“Neem ook gewoon de tijd om naast je kind op de bank te zitten en te kletsen. Dat zijn vaak de fijnste momenten.” (Dana)

“Maak je niet zo druk. Blijf de luchtigheid zien ook al is je huis een zooitje en hangen de snottebellen aan de neuzen van je kinderen. Bedenk constant of zaken waar je je druk over maakt belangrijk zijn.” (Anne)

“Geloof in je jezelf, je instinct. Geniet!” (Anique)

“Neem het consultatiebureau niet te serieus. Iedereen heeft zijn eigen tempo en leert wanneer hij er klaar voor is.” (Mirjam)

“Wees niet te bezorgd of te beschermend. Laat je kinderen meer zelf ontdekken. Durf ze ook vies te laten worden.” (Babette)

“Plan tijd voor jezelf, voor jou als vrouw. Blijf niet alleen in die ‘babybubble’ hangen.” (Sandra)

“Vergeet niet dat je kind een individu is, met een eigen karakter. Je kunt je kind niet genoeg knuffelen.” (Rosemarie)

“Je kind is niet je beste vriend. Duidelijke grenzen aangeven blijft belangrijk. Begrenzen betekent namelijk dat er iemand op je let en om je geeft.” (Marijke)

“Jouw manier van aanpak in het leven is niet per definitie de manier van je kind.” (Marian)

“Luisteren naar je rustige wijze stem binnenin. Je weet meer dan je denkt.” (Simone)

“Stop met die onnodige onzekerheid. Moeders doen het al heel goed.” (Cornelie)

“Al die adviezen en ervaringen van anderen (zelfs die wijsheden op tegeltjes) zijn wat waard.” (Pam)

“Creëer rust en ruimte om samen met je kind de wereld te (her)ontdekken.” (Mascha)

“Geef het goede voorbeeld en wees consequent.” (Barbara)

“Heb vertrouwen in de veerkracht van je eigen kind.” (Martine)

“Doe rustiger aan. Onderneem leuke dingen samen, maar sleep je kind niet elke keer overal naar toe (speeltuin, indoor speelplekken).” (Saskia)

“Meer ruimte geven en niet overal zo bovenop zitten.” (Marijke de J.)

“Maak het niet te zwaar. Morgen is weer een nieuwe dag.” (Helmi)

“Dompel je onder in het moederschap, laat de rest los.” (Elsje)

“Durf je kinderen de vrijheid te geven. Het gaat om het loslaten en er tegelijkertijd voor ze te zijn.” (Ellen)

“Leg de lat niet te hoog voor jezelf en voor je kinderen. Vergelijk je kind niet met anderen. Ieder kind is uniek.” (Jos)

“Vertrouw op je intuïtie en op de goede afloop na zo’n achttien jaar.” (Bianca)