De volgorde bepaalt

De oudste is slim en verantwoordelijk. De middelste succesvol en gevoelig en de jongste een clown die iedereen om zijn vingers windt. Dit lees ik in een artikel over de positie van kinderen in het gezin. En verrek. In ons geval klopt het nog ook geloof ik.

rules

Vorige keer schreef ik over het loslaten van kinderen en de positieve effecten daarvan op hun ontwikkeling en zelfstandigheid. Sindsdien komt mijn oudste met regelmaat alleen van school om te lunchen. Hij fietst naar huis, maakt en eet zijn eigen tosti’s – ongetwijfeld met de iPad op schoot – en sluit eigenhandig het huis weer af. Ik maak me geen seconde zorgen. Ook niet als hij zijn eigen plan trekt, met zijn vrienden pranks uithaalt en vastlegt op YouTube of door het donker van de voetbaltraining terug fietst. Hij is een gestructureerde, pientere en serieuze jongen. Zoals het een oudste betaamt.

Neem dan mijn jongste. Al dan niet laten overblijven, was in zijn geval geen vraagstuk. Hij kan überhaupt pas net fietsen en op school eten geeft hem een momentje van verplichte rust. Van al dat op en neer gefiets wordt hij alleen maar vermoeid, zoals hij het zelf dramatisch verkondigt. Ondanks zijn ik-mis-je-zo-geknuffel en pogingen met de auto opgehaald te worden, komt hij negen van de tien keer enthousiast thuis. Hij schijnt de juf al aardig aan zijn kant te hebben en ook bij de kinderen uit de bovenbouw ligt meneer midden in bed. Alle meiden uit groep 8 vinden hem schattig en de vrienden van zijn grote broers stoken hem op en laten hem apenkunstjes doen. Mijn kleine komiek geniet zichtbaar van alle aandacht en heeft de lachers op zijn hand. Ja, acteren en manipuleren kan hij als de beste. Zoals alle benjamins, zo blijkt.

Maar nu. Wat doen we met de middelste? Mijn lieve, dromerige en ietwat onzekere schat zit letterlijk overal tussenin. Alleen fietsen durft hij wel, maar dan wel samen met zijn broer. Helemaal alleen is echt nog een brug te ver, zo bleek vorige week toen hij huilend en bevend thuis kwam aanzetten na de training. Het bleek dat zijn oudere broer het zo gezellig had in het kleedlokaal met zijn vrienden dat hij even geen zin had in een jonger aanhangsel… Tja. Niet aardig natuurlijk, maar ook niet geheel onbegrijpelijk vonden wij. Inmiddels halen we onze middelste dus weer op en blijft hij braaf over. Wat hij hier zelf van vindt? Da’s nog een hele kunst om te achterhalen. Alles beter dan alleen fietsen, volgens hem. En dus past hij zich aan. Hij maakt er het beste van, sluit zich tussen de middag zo nodig aan bij een andere klas en knutselt een armbandje voor mij. Ik ben trots op hem! Volgens het artikel wordt hij een hulpvaardige en sociale volwassene die zich goed kan inleven in anderen. En volgens mij? Volgens mij heeft de schrijver helemaal gelijk.

Jongste, oudste of ertussenin. Snel, langzaam, voorop of achteraan. Mijn kinderen komen er wel. Al ben ik stiekem erg benieuwd of ze inderdaad professor, cabaretier en derdewereldarts zullen worden…

Weg

Laptop, doos met boeken, tas met kleding, tijdschriften en een fles wijn. Zo: ik kan weg. Zwaaiend naar mijn lief en zoontje achter het raam rij ik bepakt weg voor drie dagen werken en niet te vergeten: me-time.

Dordrecht3

Lezingen en workshops geven en in alle rust werken aan mooie projecten, nieuwe opvoedcursussen en verblijven in een heerlijke B&B in Dordrecht. Ik kijk er elke keer als de ‘Week van de Opvoeding’ eraan komt vreselijk naar uit, naar die dagen gewoon even met mezelf zijn. Mijn jaarlijkse uitje met mezelf. En ik realiseer me zo heerlijk genesteld op een bank met laptop of boek elke keer weer hoe waardevol het is om zo nu en dan te doen, een paar dagen met jezelf op pad.

Dordrecht4

Waarom? Nou, voor mij hierom:

  • Ik weet weer even dat ik het ook heel goed alleen kan
  • En ik weet tegelijkertijd na zo’n paar dagen zonder gezin ook weer heel goed hoe ontzettend blij ik met ze ben en hoe ik ze uiteindelijk mis
  • Ik geniet ongelofelijk van een paar dagen niemand om me heen, lekker doen wat ik wil en met niemand rekening houden
  • Ik kom even helemaal tot rust zo zonder anderen en huislijke beslommeringen en To Do lijstjes
  • Ik heb eindelijk de ruimte om over dingen na te denken, ideeën uit te werken en plannen te maken
  • Ik heb ineens zo’n leeg hoofd dat ik als een blij ei in de rondte loop met alles wat ik doe en neergezet heb qua werk
  • Ik lees eindelijk weer eens een boek!*

Dordrecht2

  • Ik ga lekker uit eten, helemaal alleen en geniet daar ook nog van
  • Ik adem heel veel diep in en uit, ben heel mindful en er zitten ineens heel veel meer uren in een dag dan thuis
  • Ik slaap uit!!!! O, wat is half 9 ineens laat als er normaal om 7 uur een lief klein energiek mannetje aan mijn bed staat
  • Ik maak gezellige praatjes met mensen om me heen
  • Ik ga gewoon omdat het kan bij een te leuk koffietentje zitten en bestel wat heerlijks en lees…
  • Mijn lief en zoontje hebben een heerlijke tijd samen zonder mama: eten voor de tv, later naar bed en mannendingen doen….
  • Ik waardeer na zulke dagen weer extra wat er allemaal is in mijn vaak ook drukke leven, kom weer op adem en geniet!
  • En ik ga vol met energie heel blij weer naar huis straks en kan er weer even helemaal tegenaan!
  • O, en mijn mannen beginnen nu te roepen dat ze wel heel graag willen dat ik weer thuis kom, ook leuk toch? 😉

Dordrecht1

Ik spreek bij deze met mezelf af om volgend jaar niet de ‘Week van de Opvoeding’ af te wachten, maar om ergens over een paar maanden gewoon weer eens zo’n midweek ‘me-time’ in te plannen, gewoon omdat het zo heerlijk is en niet alleen mij maar ook mijn gezin een heleboel oplevert.

Wanneer ga jij?

* Als boek koos ik dit keer voor Shoot! Een heerlijk boek om eindelijk die camera eens te leren begrijpen….

To botox or not to botox

Ik zet het televisieprogramma ‘In de Kreukels’ op pauze en kijk met grote ogen naar Guusje als ze vraagt: “Nou mama, nu jij veertig bent geworden, ga je dan ook botox doen?”

Is dit ook wat ik mijn moeder vroeg op 11-jarige leeftijd? Nee, zo’n vraag kwam als jong meisje niet in mij op, ten eerste omdat die trend op schoonheidsgebied nog niet bestond en en ten tweede omdat ik mijn tevreden moeder perfect vond.

 

Het is algemeen bekend en uit onderzoek is gebleken dat dochters zich als geen ander (bewust en onbewust) spiegelen aan hun moeder. Beroemdheden als Ariana Grande of Taylor Swift zijn niet jouw dochter’s grootste idolen. JIJ bent haar grootste idool. Wanneer je je ontevredenheid over je verschijning dus te vaak benadrukt , neemt je dochter deze ideeën over haar eigen uiterlijk over. Ik denk meteen: “Wat zal het voor haar ontwikkeling betekenen als ik per se die onvermijdelijke rimpels zou willen laten wegwerken in een kliniek?’”

De botox-hype zet mij natuurlijk wel aan het denken. Zou mijn man mij eigenlijk aantrekkelijker vinden met een ietwat strakker gezicht? Zullen mijn kinderen mij daarna een toffere moeder vinden? En nog het allerbelangrijkste, zou ik zelf gelukkiger zijn? Wanneer ik op onderzoek uit ga en luister naar de verhalen van botox-gebruikers, raak ik niet direct geïnspireerd door opmerkingen als:

“Ja jij hebt makkelijk praten; jij hebt het nog niet nodig? Wacht maar tot je 50 bent.”

“Je haar verven, make-up en superfoods gebruiken is toch exact hetzelfde?”

“Als ik het ouder worden nog wat kan uitstellen, voelt dat als vrijheid. Dat gun ik mezelf.”

“Het kan geen kwaad. Het is superveilig spul.”

Ik respecteer ieders beslissing en misschien zie ik alles wel veel te gecompliceerd, maar ik kan het niet helpen en hoor de hele tijd die ene zin in mijn hoofd: “IK WIL HET OUDER WORDEN HELEMAAL NIET ZIEN ALS MIJN GROOTSTE VIJAND”.

In Sophie Hilbrand’s geweldige programma “In de Kreukels” komt onder andere naar voren dat vrouwen (vooral succesvolle actrices/presentatrices) bijna geen keuze hebben, anders kunnen ze misschien wel fluiten naar een goede klus; de consument kijkt nu eenmaal liever naar mooie mensen. Het feit dat die consumentenwens bestaat, betekent toch niet dat we die in stand moeten houden of moeten accepteren omdat die trend zich zo ontwikkeld heeft?

Laten we onze kinderen leren dat we maling hebben aan de ‘wens van de consument’ of aan een oppervlakkige maatschappij met dat ‘niet goed genoeg’ cultuurtje. Ik wil mijn dochter juist meegeven dat het haar zelfvertrouwen niet veel goed doet, als ze haar eigenwaarde concentreert op de meningen van anderen of op andere situaties waar ze geen controle over heeft.

Ondertussen wacht Guusje nog steeds op antwoord. Ik vertel haar iets wat mijn ouders mij hebben meegegeven: “Mensen die minder speels met hun uiterlijk omgaan, hebben zichzelf wat verloren en identificeren zichzelf te veel met hun zelfbeeld. Terwijl wie je écht bent, veel dieper gaat en zo goed als immuun is voor kritiek.”

“Dus …..” Haar spanningsboog loopt ten einde. “Ga jij ook nog een keer botox doen?”

OK, mijn visie is nog niet helemaal bij deze 11-jarige binnengedrongen. Dan voor nu maar een kort en krachtig antwoord: “Absoluut niet”.