De volgorde bepaalt

De oudste is slim en verantwoordelijk. De middelste succesvol en gevoelig en de jongste een clown die iedereen om zijn vingers windt. Dit lees ik in een artikel over de positie van kinderen in het gezin. En verrek. In ons geval klopt het nog ook geloof ik.

rules

Vorige keer schreef ik over het loslaten van kinderen en de positieve effecten daarvan op hun ontwikkeling en zelfstandigheid. Sindsdien komt mijn oudste met regelmaat alleen van school om te lunchen. Hij fietst naar huis, maakt en eet zijn eigen tosti’s – ongetwijfeld met de iPad op schoot – en sluit eigenhandig het huis weer af. Ik maak me geen seconde zorgen. Ook niet als hij zijn eigen plan trekt, met zijn vrienden pranks uithaalt en vastlegt op YouTube of door het donker van de voetbaltraining terug fietst. Hij is een gestructureerde, pientere en serieuze jongen. Zoals het een oudste betaamt.

Neem dan mijn jongste. Al dan niet laten overblijven, was in zijn geval geen vraagstuk. Hij kan überhaupt pas net fietsen en op school eten geeft hem een momentje van verplichte rust. Van al dat op en neer gefiets wordt hij alleen maar vermoeid, zoals hij het zelf dramatisch verkondigt. Ondanks zijn ik-mis-je-zo-geknuffel en pogingen met de auto opgehaald te worden, komt hij negen van de tien keer enthousiast thuis. Hij schijnt de juf al aardig aan zijn kant te hebben en ook bij de kinderen uit de bovenbouw ligt meneer midden in bed. Alle meiden uit groep 8 vinden hem schattig en de vrienden van zijn grote broers stoken hem op en laten hem apenkunstjes doen. Mijn kleine komiek geniet zichtbaar van alle aandacht en heeft de lachers op zijn hand. Ja, acteren en manipuleren kan hij als de beste. Zoals alle benjamins, zo blijkt.

Maar nu. Wat doen we met de middelste? Mijn lieve, dromerige en ietwat onzekere schat zit letterlijk overal tussenin. Alleen fietsen durft hij wel, maar dan wel samen met zijn broer. Helemaal alleen is echt nog een brug te ver, zo bleek vorige week toen hij huilend en bevend thuis kwam aanzetten na de training. Het bleek dat zijn oudere broer het zo gezellig had in het kleedlokaal met zijn vrienden dat hij even geen zin had in een jonger aanhangsel… Tja. Niet aardig natuurlijk, maar ook niet geheel onbegrijpelijk vonden wij. Inmiddels halen we onze middelste dus weer op en blijft hij braaf over. Wat hij hier zelf van vindt? Da’s nog een hele kunst om te achterhalen. Alles beter dan alleen fietsen, volgens hem. En dus past hij zich aan. Hij maakt er het beste van, sluit zich tussen de middag zo nodig aan bij een andere klas en knutselt een armbandje voor mij. Ik ben trots op hem! Volgens het artikel wordt hij een hulpvaardige en sociale volwassene die zich goed kan inleven in anderen. En volgens mij? Volgens mij heeft de schrijver helemaal gelijk.

Jongste, oudste of ertussenin. Snel, langzaam, voorop of achteraan. Mijn kinderen komen er wel. Al ben ik stiekem erg benieuwd of ze inderdaad professor, cabaretier en derdewereldarts zullen worden…

Latest posts by Femke Hellings (see all)
2 antwoorden
  1. Pepijn van Gestel
    Pepijn van Gestel zegt:

    Wat een leuk artikel en zooo herkenbaar. Ik ben vader van 2 jongens en een meisje en het komt zo bekend voor, in alle 3 de gevallen. Ben inderdaad ook erg benieuwd of onze kids deze carrière gaan volgen…

    Beantwoorden
  2. mandy
    mandy zegt:

    Ik ben benieuwd! Wij hebben ook drie knullen van 4, 2,5 en 8 maanden. De eerste klopt al inderdaad qua eigenschappen. Ben benieuwd hoe de andere 2 zich ontwikkelen 😉

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *