Echte aandacht

Het is woensdagmiddag, het regent, je zit thuis met je kinderen, al dan niet met een vriendje of vriendinnetje erbij, en probeert ondertussen ook nog wat werk te doen. Of de was te vouwen. Of überhaupt een gedachte af te maken. Ze lopen om je heen, maken herrie, hebben honger, willen je iets laten zien. En ergens aan het eind van de middag heb je zo’n moment dat je denkt: aaaaaaaaah, kunnen jullie even… gewoon… ophouden met áltijd iets van me te willen?

Ze kruipen onder je huid. In je aura. En je denkt: we zijn toch de hele dag samen? Hoezo blijven ze zó continu mijn aandacht vragen?

Stel jezelf als je dit voelt de vraag: Ben ik er ook écht geweest? Heb ik vandaag genoeg momenten gehad waarop ik echt in verbinding was? Echt even volle aandacht voor ze had? Of beweeg ik me vooral op standje multitasken en is mijn hoofd bij ‘nog drie dingen te doen’? Want dáár zit het ’m in: een kind voelt het verschil tussen aanwezigheid en echte aandacht.

En die halve aanwezigheid… telt dus ook maar half.

Ik weet nog dat ik met mijn zoon Dim aan het spelen was. Hij was nog klein en hij was dol op zijn Duplo-trein. We zaten samen op de grond, ik schoof voor de vorm wat met een wagonnetje over de rails (Duplo-treinen waren nooit mijn grote passie), en in m’n hoofd was ik m’n boodschappenlijstje aan het maken en een beetje aan het mijmeren. Ik hoorde hem praten, ik ‘humde’ op gevoel terug. Ineens keek hij me aan en zei: ‘Mama, luister je wel naar me?’

Hmmm. Hij had een punt.

Toen ik daarna wel echt ging luisteren, wel even met volle aandacht meespeelde, merkte ik hoe anders het voelde. En hoe leuk het werd. Omdat we echt sámen iets deden werd het toch best leuk, die Duplo-trein.

Even samenvattend… Wat helpt op die drukke, volle dagen, is om bewust kleine momentjes van echte verbinding in te bouwen. Momenten waarop je met volle aandacht bij je kind bent, niet alleen fysiek, maar ook met je hoofd en je hart.

Kinderen die zulke echte aandacht krijgen, voelen zich gezien en gehoord. Daardoor hebben ze vaak minder behoefte om aandacht te trekken of te klieren. En het mooie: die verbinding hoeft niet groots of ingewikkeld te zijn. Een paar minuten écht samen kan al een wereld van verschil maken, voor je kind én voor jou.

Inspiratie voor echte één-op-één momentjes

Kleine dingen die groots voelen:

• Knuffelmomentje en kort gesprek bij het wakker worden.
• Samen aan tafel zitten, zonder schermen, en écht even kletsen.
• Boekje voorlezen, met volle aandacht.
• Samen iets bakken of koken.
• Even lekker stoeien of dansen door de kamer.
• Bouw samen een hut, toren of Duplo-dorp.
• Ga samen wandelen, fietsen of met de hond naar buiten.
• Schermvrije tijd met oudere kinderen: samen een filmavondje (zonder telefoons!) of potje spel.

Vraag je kind: “Wat zou jij leuk vinden om samen te doen?” Knuffel op de bank, zonder haast, zonder afleiding.

Welke ga jij uitproberen?

Liefs,
Tischa

PS: In mijn nieuwste boek ‘Word de ouder die je graag wilt zijn’ neem ik samen met Elsbeth Teeling (van de Club van relaxte moeders) je mee in die mooie, soms chaotische zoektocht die het ouderschap heet. Vol eerlijke verhalen, praktische inzichten en herkenbare voorbeelden die helpen om met meer rust, vertrouwen én gezelligheid op te voeden. Want echt: opvoeden mag ook leuk zijn, mét grenzen, maar zónder strijd.