Mama is toch veel leuker

Vera verhuist begin januari naar Riyadh, met haar man en twee kinderen. Een mooi en spannend avontuur, waarvan ze ons op de hoogte zal houden. Dit is haar eerste artikel, in de aanloop naar de verhuizing.

Dit najaar werkte mijn man een aantal maanden in Saoedie Arabië. Ik was even alleenstaande moeder. Een groene weduwe, zo leerde mijn buurman. Ik zorgde alleen  voor alle boodschappen, kadootjes en kaartjes voor verjaardagen, rekeningen en niet te vergeten het aankleden, naar school brengen, eten geven, vermaken, naar bed brengen en vooral voor het veel knuffelen van mijn twee fantastische kinderen van twee en vier jaar.

 

Ik werk drie dagen in de week. Gelukkig is het me meegevallen en stond ik telkens weer versteld van mezelf als ik ’s ochtends vrolijk als een van de eerste ouders het klaslokaal van mijn eveneens vrolijke zoon binnenstapte. Ik weet dat heel veel vrouwen dit altijd alleen moeten doen en daar heb ik heel veel bewondering voor. Moeder zijn is een grote klus, helemaal als je het zonder vader erbij moet doen. Bij deze een grote schouderklop voor alle mama’s die er alleen voor staan!

Begin januari verhuizen wij ook naar Riyad. Spannend zou je zeggen! Ja, maar we hebben er vooral veel zin in. Ik krijg veel tijd voor de kids en we hopen dat we een mooi avontuur tegemoet gaan. We hebben dit lange tijd niet aan de kinderen verteld om de wereld overzichtelijk voor ze te houden. Het was afgelopen najaar voor mij vooral spannend hoe de kinderen zouden reageren op het missen van papa. Natuurlijk wordt het straks echt spannend hoe ze de verhuizing gaan ervaren. Veel hebben we gepraat en nagedacht hoe we de kinderen hierin zouden kunnen helpen en ondersteunen.

Toen we de kinderen erop voorbereidden dat papa een lange tijd weg zou zijn was de reactie van mijn zoon: ‘O maakt niet uit want we gaan met tante naar de Efteling. En trouwens, mama is toch veel leuker’. Met behulp van een afscheurkalender wisten ze hoeveel nachtjes nog voordat papa met het vliegtuig weg zou gaan. Na het vertrek van papa dacht hij er toch wel anders over en hoorde ik hem in zichzelf mompelen: ‘ik mis papa zo erg, ik weet niet eens meer hoe hij eruit ziet’, hartverscheurend ‘Ik wil niet videobellen, ik wil hem voelen’. ’s Ochtends kroop hij verdacht lang tegen me aan en als we bij zijn oom en tante op bezoek gingen, kregen beiden om de vijf minuten een hele dikke knuffel van hem. Hij had het moeilijk…al zal dat ook te maken hebben gehad met de start van het nieuwe schooljaar. Het enige dat ik kon doen is extra lang met hem knuffelen en kletsen, en vooral proberen geduldig te zijn als hij boos was (en dat was hij toch net wat vaker dan normaal). Mijn dochter is een stuk pragmatischer. Als zij met papa aan het videobellen was, vertelde ze heel vaak ‘ik mis je zo. En papa heb je ook een bad? En wat eet je vanavond?’. Ze leek er niet zo erg veel bij te voelen. Het leven is nog een stuk eenvoudiger als je twee bent.

Toen we paspoorten gingen aanvragen, kwamen er al wel wat vragen: ‘Waarom dan, wat is een paspoort? Gaan wij dan ook met het vliegtuig?’ Ja, wij gaan ook met het vliegtuig, na kerstmis gaan we naar papa toe in Saoedie Arabië. ‘Jeeeeej!’. Het verzwijgen van een verhuizing werd steeds moeilijker. Bijvoorbeeld toen de nieuwe huurder van je huis je groette op straat ‘Mama, wie is dat?’ ‘Dat is de mevrouw die ons huis gaat huren’ ‘Maar waar gaan wij dan wonen?’. Ehm….’Vergeet het maar even lieverd’.

Inmiddels hebben we het natuurlijk verteld en hebben ze er heel veel zin in. Na twee weekjes sneeuw, vliegen we op 3 januari naar Riyadh. Ik ben benieuwd hoe de kinderen (en wij) denken over de verhuizing als we er eenmaal zijn.

Daarover later meer; eerst die verhuizing maar eens helemaal goed voorbereiden. In mijn eentje.

Latest posts by Vera Vergunst (see all)
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *