Mijn moeder gaat verhuizen

‘Mijn moeder gaat verhuizen’ vertelt mijn 6jarige dochter vol trots aan de schoolarts. Ik voel mezelf kleiner worden, wachtend op haar volgende zin. ‘Want papa en mama gaan scheiden’, benadrukt ze theatraal. Ik zie hoe ze geniet van het geshockeerde gezicht tegen over haar. Ik knik schaapachtig van ja.

verhuizing

De schoolarts kijkt mij kort aan: ‘Wat goed dat ze er zo open over is, dat is heel belangrijk.’ Ik knik nogmaals en hoop dat we snel over kunnen naar de gehoortest.

Voor het eerst in mijn moederschap heb ik het gevoel dat ik faal. Dat ik mijn kinderen half in de steek laat. Bewust nog wel. Dat ik hun leventje volledig op z’n kop zet. Iets wat ze niet verdienen. Geheel onterecht ben ik bang dat de schoolarts dat ook vindt. Dat wij als ouders nu in de boeken komen als ‘onbekwaam’.  Met een dikke onvoldoende gezakt voor het ouderschap.

Voordat ik als een weekdier snikkend op het bureau neerstort, start de arts gelukkig met de gehoortest. Ik haal adem en voel mijn verdriet, schaamte en onzekerheid langzaam weg glijden.

Als we klaar zijn legt de arts haar hand even kort op mijn schouder. ‘Je gaat er vast en zeker een fijn huis van maken voor jullie, daar heb ik alle vertrouwen in.’

Opnieuw voel ik een brok in m’n keel. Dit keer van opluchting. De juiste woorden op het juiste moment. Want daar, verstopt onder alle gevoelens van verdriet, falen en onzekerheid vind ik wat ik even kwijt was. Het vertrouwen in een mooi nieuw begin.

Latest posts by Nienke van Kortenhof (see all)
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *