Denkdingetjes in mijn hoofd

Zucht… daar gaan we weer. Een huilende Dim, boven op zijn kamer. We hebben een nieuw slaapritueeltje. En die zit er heel goed in. Elke avond weer. Op zich is dat heel goed voor een ritueel rondom opvoeden, zou je zeggen. Alleen jammer dat ik deze niet bedacht heb maar Dim. En ik wil ‘m niet. Oké, adem in adem uit, tot tien tellen en weer op naar boven. Niet gelijk woest die kamer instormen met een ‘Wat hadden we nou afgesproken…’ maar rustig blijven en een vraag stellen.

EmmilyB-44

‘Dim, je huilt. Wat is er aan de hand?’, vraag ik dus zo empathisch en liefdevol mogelijk, geheel volgens mijn goede voornemen (en dat valt niet mee hoor, bij avond vijf op rij….). ‘Ik wil op dinsdag niet naar de BSOhohohoho… dan zijn mijn vriendjes er niet’, huilt Dim en zet zijn verdriet nog wat kracht bij met nog harder snikken. Ah, die weer denk ik. Het had ook ‘Ik vind jou zo liiieehieefff….’ kunnen zijn of ‘Ik wil die broek van de foto weer hebben en weer kleiheiiin zijn…’ Ik ken ze inmiddels. Al kan hij me elke keer bijna foppen hoor, zo goed kan hij fake huilen. Hij gelooft er zelf zo in dat het elke keer ontaardt in echt huilen. Best knap. Een beginnend acteur zou er meer moeite mee hebben.

‘Liefje’, zeg ik en ga bij hem op zijn bed zitten. ‘Lukt het maar steeds niet om lekker rustig in te slapen?’ Mijn empathisch verwoorden van wat er speelt zorgt ervoor dat mijn acteurtje bij zijn echte emotie komt. En snikkend zegt hij: ‘Nee, er zitten alsmaar denkdingetjes in mijn hoofd…’. De schat. Dat heeft-ie van mij. ‘Ach liefje, dat is ook heel vervelend. En daar kun je helemaal niet van slapen!’ ‘Neehee’, snikt Dim verder, terwijl ik hem in mijn armen neem. ‘Kom hier apekop, ik geef je een dikke knuffel’.

Ik probeer snel een plannetje te bedenken om niet weer een half uur liefdevol bij zijn bed te zitten tot hij klaar is om te gaan slapen. ‘Weet je?’, zeg ik als ik wat bedacht heb, ‘toevallig ben ik heel erg goed in denkdingetjes uit hoofden halen. Zal ik je helpen om ze te laten stoppen? En dan stoppen we daarna allemaal leuke droomdingen in je hoofd!’ Er breekt een voorzichtig glimlachje door op zijn lieve behuilde gezichtje. ‘Let op!’ Ik doe of ik overal op zijn hoofd met mijn hand denkdingetjes pak terwijl ik hem vraag waar ze zitten. We maken er een mooi spel van, hij zegt dat er nog meer zijn en ik probeer ze te vangen. En tussendoor blazen we ze samen heel hard weg. Dim mag vertellen naar welk land. ‘Naar China!’ ‘Oh jee’, zeg ik, ‘dan loopt er nu een Chineesje rond dat niet meer naar de BSO wil op dinsdag’.

Dim schatert het uit. So far so good. ‘Oke’, zeg ik, ‘en nu leuke droomdingetjes in je hoofd’. We bedenken samen waar hij over wil dromen. Het wordt vakantie op een eiland met bomen met kokosnoten en koraal en dolfijnen. En heel veel snoep. En om de beurt mogen we iemand bedenken die mee gaat. Tot de vijftien, want anders zit ik er alsnog een half uur. En dan maken we nog even een afspraakje samen. Dat hij nu echt gaat slapen. Want dat lukt nu, met zulke fijne droomdingetjes in je hoofd.

Het is weer doorbroken, zijn ritueel. Het lukt weer beter met inslapen. En dat is fijn. Voor mijn mannetje en ook voor ons.

Opvoeden is creatief zijn. Dat valt niet altijd mee, maar als het je lukt is het zo fijn en werkt het vaak zo goed. Tot het volgende moment. En dan begint het weer opnieuw. Gelukkig houd ik van uitdagingen.

Ik hoop jij ook.

Tischa

Tischa is kinderpsycholoog, opvoedkundige, moeder en pleegmoeder. En oprichter en eigenaar van Groot&klein. Haar missie? Samen opvoeden leuker en makkelijker maken.

Latest posts by Tischa (see all)

3 antwoorden
  1. Wendy Traa
    Wendy Traa zegt:

    Hoe herkenbaar! En En wat mooi beschreven en opgelost Tischa…
    Ik maak voor mijn dochter nu een ‘sterrenvriendje’ van stof, die alle enge plaatjes (van aliens..) uit haar hoofd tovert en in zijn rugzak bewaart.
    Door jouw tip kan dit vriendje vanaf nu ook fijne dingen in haar hoofd toveren… En dan kan hij ook gewoon haar lieve woorden doosje erbij pakken..wat vol zit met fijne herinneringen. ( Pff, dat ik daar niet eerder op gekomen ben. Gelukkig dat er zulke fijne blogs zijn.) Bedankt dus!

    Beantwoorden
  2. Hester
    Hester zegt:

    Wow, gisteravond mijn 7-jarige dochter met deze heerlijke variant kunnen kalmeren. Wat is opvoeden toch fijn als je af en toe dit soort foefjes van iemand mag leren! Heel veel dank, ik kom er zelf niet op met een weinig creatieve geest, maar gelukkig is er dan jouw blog! Oh ja, ze zag bij mij ook een denkdingetje dat ze weg moest halen; was ik ook verlost van dat nare kreng!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *