Sportstress

“Als je een keer meedoet, vind je het vast leuk”, hoor ik mezelf zeggen. “En anders gaan we zaterdag gewoon kijken bij paardrijden, ik weet zeker dat je dat wat vindt.” Het is wat, je zoon een sport laten kiezen. Want het moet natuurlijk niet alleen leuk zijn, het liefst ook lekker actief, gezond, goed voor de sociale vaardigheden en een beetje betaalbaar. Én geen aanslag op zijn agenda.

hockeyveld2

 

Na het behalen van de zwemdiploma’s begon meneer met voetbal. Met twee grote broers als voorbeeld was dit een voor de hand liggende en veilige keuze. In de tuin (en woonkamer…) werd uiteraard al volop gebald dus de stap richting aanmelding was allesbehalve groot. En eerlijk is eerlijk: ook voor papa en mama was het best handig. We stonden toch al de halve zaterdag langs de lijn en het socializen in de kantine beviel ons prima. Na één seizoen moet nu echter toch geconcludeerd worden dat onze kampioen niet meekan met zijn leeftijdsgenootjes. Ons ‘Pietertje’ wordt opvallend veel reserve gezet en komt amper aan de bal. Bovendien is drie keer per week voetballen niet bepaald te combineren met het drukke schoolleven van een derdegroeper. Tieme heeft zijn energie overdag hard nodig en wil na schooltijd veel liever chillen dan haastig omkleden, eten en zich naar het veld haasten. We hebben zijn voetbalcarrière dus vroegtijdig beëindigd. Het moet wel leuk blijven.

Het vraagstuk ‘welke sport past bij hem?’ is actueler dan ooit. Want dat hij moet sporten, daar zijn we het over eens. Bewegen is goed voor zijn gezondheid en sociale ontwikkeling en als hij te veel stilzit krijgt hij zijn peutervet straks weer terug. Wetende dat hij fijn alleen speelt en zich graag afzondert om van de drukte weg te zijn, kom ik uit bij een individuele sport. Niet iedereen is immers een samenwerker. Hem thuis observerende, terwijl hij in de weer is met broers, speelgoed en meubels, krijg ik het idee dat een vechtsport op z’n lijf geschreven is. Boksen. Rugby. Zolang de woorden lomp, hard en ongecontroleerd er maar in voorkomen. Kijk, zo komen we vanzelf ergens.

Om het een beetje beschaafd te houden, zijn we afgelopen week gaan kijken bij judo en taekwondo. Goed voor zijn motoriek en misschien leert hij hier dat elkaar aanraken niet altijd vechten hoeft te betekenen. Wat me echter opvalt, is dat het er hier wel héél gedisciplineerd aan toe gaat. Keurig op je beurt wachten. Niet kletsen. Een afsluitende groet richting de sporter met de donkerste band. Slik. Ik ben niet zo van de hiërarchie… En Tieme is niet zo van het wachten en stilzitten vrees ik.

Wat is nu wijsheid? Moeten we ons springerige kind dat veel duidelijkheid en structuur nodig heeft in het gareel houden (of proberen te krijgen) zoals op school ook al het geval is? Of moeten we hem juist vrij laten bewegen en de kans geven te spelen, als compensatie voor het strakke schoolritme? Ik hop van judo naar paardrijden. Van turnen via zwemmen naar de scouting. En nu weten we het helemaal niet meer. Voorlopig gaan we overal maar eens kijken en meedoen. Van proberen kun je immers leren. En als we er echt niet uitkomen, gaan we gewoon buitenspelen. Zoals vroeger. Actief? Check. Gezond? Check. Ook de criteria ‘sociaal’, goedkoop’ en ‘niet te tijdrovend’ kan ik afvinken. Wie doet er mee?

Femke Hellings

Als multitaskende moeder van 3 jongens én typische tekstschrijfster is bloggen voor Groot&klein iets wat ik meer dan leuk vind om te doen. Ik geloof niet in taboes of heilige huisjes; alles is bespreekbaar. Met mijn artikelen wil ik inspireren, helpen en vooral ook aanzetten tot denken, voelen en dóen.

Latest posts by Femke Hellings (see all)

2 antwoorden
  1. Inez
    Inez zegt:

    Heel herkenbaar, Femke! Voorlopig hou ik het ook even bij buitenspelen en vooral ook veel op de fiets eruit. Het peertje met het juiste sportidee gaat vast binnenkort zo maar opeens branden.

    Beantwoorden
  2. Wilga
    Wilga zegt:

    Wij hebben dezelfde uitdaging meegemaakt. Voor onze zoon vielen alle balsporten af (ivm motoriek) en stil staan e.d. is ook niet echt op zijn lijf geschreven. Uiteindelijk is het atletiek geworden, een individuele sport die kinderen nog wel in teamverband uitoefenen. Hij vindt het geweldig!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *