Berichten

Veiligheid en veerkracht

Kun je je voorstellen dat je maandenlang met je familie opgesloten hebt gezeten in één kamertje omdat er grote kans is dat op een andere plek in huis de kogels om je oren vliegen? Kun je je voorstellen dat jouw vader afgevoerd wordt door de douane en jij alleen verder moet? Kun je je voorstellen dat je terecht komt in een compleet nieuwe cultuur en je je zo snel mogelijk moet aanpassen?

© Hongqi Zhang (aka Michael Zhang) | Dreamstime.com - Elementary school students

© Hongqi Zhang (aka Michael Zhang) | Dreamstime.com – Elementary school students

Sinds maart werk ik naast mijn zangwerkzaamheden ook als leerkracht in een zogenaamde Nieuwkomersklas voor kinderen tussen 6 en 12 jaar oud in Amsterdam-Noord. Het doel is om die kinderen, naast een veilige haven bieden, binnen een jaar Nederlands te leren en klaar te stomen voor een reguliere klas in het basisonderwijs. Meer dan de helft van onze leerlingen zijn gevlucht uit Syrië en ze zijn heel divers. Sommigen zijn geletterd, maar wel in het Arabisch. Sommigen hebben heel hun leven oorlog gekend en nog nooit een school gezien.

Gelukkig maken wij naast de taallessen ook ruimte voor ontspanning. We dansen, zingen en maken zo veel mogelijk lol. Het is juist die waardevolle sociaal-emotionele kant waar we ook hard aan willen werken. Als je je niet goed voelt, zal je ook niet in staat zijn te leren. Natuurlijk merk ik dat het niet goed kunnen uitdrukken frustreert en dat dit nu en dan resulteert in slaan, maar het is onvoorstelbaar hoe snel de kinderen zich positief ontwikkelen en groeien. Ik zie blijdschap omdat ze op school zijn, dankbaarheid en een enorme veerkracht. Wat een inspiratie, want weet je wat die kinderen doen, elke keer weer?

Ze staan elke dag vol goede moed op en blijven dromen. ‘Als ik groot ben, dan ga ik een restaurant beginnen’ of ‘Ik ga ook als Ronaldo worden’ of ‘Juf, ik ben goed in rekenen en taal en wil nog meer leren.’ Dat betekent overigens niet dat ze hun achtergrond en hun verdriet zijn vergeten. Natuurlijk zien zij hun ouders worstelen met onzekerheid, missen ze hun achtergebleven familieleden, hun tradities en dat uiten ze ook op de meest onverwachte momenten.

Vandaag heb ik voor het eerst afscheid genomen van zes leerlingen die na een dik jaar vertrekken. We hadden een afscheidsceremonie waar de kinderen hun welverdiende diploma en een boekje met foto’s en tekeningen ontvingen. Met een brok in mijn keel knuffelden we elkaar. Zij doen een volgende stap en opnieuw doen ze dat, ondanks hun angsten vol goede moed. Een jongen van negen jaar kijkt ons aan met zijn mooie donkere ogen en zegt met een enthousiaste lach: ‘Juf, ik zal jullie nooit meer vergeten.’ Ik kijk mijn ervaren collega emotioneel aan en slik mijn tranen in. Ze zegt met een troostende glimlach: ‘Ze zijn klaar hier en gaan nu hun vleugels uitslaan. Je went er echt aan.’ Yep, ondanks ik lichtelijk van slag ben, roep ik dwingend mijn professionele kant op door net zo moedig te zijn en van mijn veerkracht gebruik te maken.

To botox or not to botox

Ik zet het televisieprogramma ‘In de Kreukels’ op pauze en kijk met grote ogen naar Guusje als ze vraagt: “Nou mama, nu jij veertig bent geworden, ga je dan ook botox doen?”

Is dit ook wat ik mijn moeder vroeg op 11-jarige leeftijd? Nee, zo’n vraag kwam als jong meisje niet in mij op, ten eerste omdat die trend op schoonheidsgebied nog niet bestond en en ten tweede omdat ik mijn tevreden moeder perfect vond.

 

Het is algemeen bekend en uit onderzoek is gebleken dat dochters zich als geen ander (bewust en onbewust) spiegelen aan hun moeder. Beroemdheden als Ariana Grande of Taylor Swift zijn niet jouw dochter’s grootste idolen. JIJ bent haar grootste idool. Wanneer je je ontevredenheid over je verschijning dus te vaak benadrukt , neemt je dochter deze ideeën over haar eigen uiterlijk over. Ik denk meteen: “Wat zal het voor haar ontwikkeling betekenen als ik per se die onvermijdelijke rimpels zou willen laten wegwerken in een kliniek?’”

De botox-hype zet mij natuurlijk wel aan het denken. Zou mijn man mij eigenlijk aantrekkelijker vinden met een ietwat strakker gezicht? Zullen mijn kinderen mij daarna een toffere moeder vinden? En nog het allerbelangrijkste, zou ik zelf gelukkiger zijn? Wanneer ik op onderzoek uit ga en luister naar de verhalen van botox-gebruikers, raak ik niet direct geïnspireerd door opmerkingen als:

“Ja jij hebt makkelijk praten; jij hebt het nog niet nodig? Wacht maar tot je 50 bent.”

“Je haar verven, make-up en superfoods gebruiken is toch exact hetzelfde?”

“Als ik het ouder worden nog wat kan uitstellen, voelt dat als vrijheid. Dat gun ik mezelf.”

“Het kan geen kwaad. Het is superveilig spul.”

Ik respecteer ieders beslissing en misschien zie ik alles wel veel te gecompliceerd, maar ik kan het niet helpen en hoor de hele tijd die ene zin in mijn hoofd: “IK WIL HET OUDER WORDEN HELEMAAL NIET ZIEN ALS MIJN GROOTSTE VIJAND”.

In Sophie Hilbrand’s geweldige programma “In de Kreukels” komt onder andere naar voren dat vrouwen (vooral succesvolle actrices/presentatrices) bijna geen keuze hebben, anders kunnen ze misschien wel fluiten naar een goede klus; de consument kijkt nu eenmaal liever naar mooie mensen. Het feit dat die consumentenwens bestaat, betekent toch niet dat we die in stand moeten houden of moeten accepteren omdat die trend zich zo ontwikkeld heeft?

Laten we onze kinderen leren dat we maling hebben aan de ‘wens van de consument’ of aan een oppervlakkige maatschappij met dat ‘niet goed genoeg’ cultuurtje. Ik wil mijn dochter juist meegeven dat het haar zelfvertrouwen niet veel goed doet, als ze haar eigenwaarde concentreert op de meningen van anderen of op andere situaties waar ze geen controle over heeft.

Ondertussen wacht Guusje nog steeds op antwoord. Ik vertel haar iets wat mijn ouders mij hebben meegegeven: “Mensen die minder speels met hun uiterlijk omgaan, hebben zichzelf wat verloren en identificeren zichzelf te veel met hun zelfbeeld. Terwijl wie je écht bent, veel dieper gaat en zo goed als immuun is voor kritiek.”

“Dus …..” Haar spanningsboog loopt ten einde. “Ga jij ook nog een keer botox doen?”

OK, mijn visie is nog niet helemaal bij deze 11-jarige binnengedrongen. Dan voor nu maar een kort en krachtig antwoord: “Absoluut niet”.

Wat is het jongenswoord voor S L E T?

Onze dochter is 11 jaar. Als ouder vind ik dit een bijzonder interessante fase van mijn kind: de onschuld begint te verdwijnen, het lijf begint te veranderen en de bewustwording hakt erin. Af en toe moet ik wel slikken; mijn kleine meisje gaat binnenkort een jonge vrouw worden. En zij? Nee, zij heeft daar vooral heel veel zin in! Guusje is één bonk van nieuwsgierigheid en vraagt de hele dag door over van alles en nog wat. Heel fijn dat wij, op het vlak van sexuele voorlichting, worden bijgestaan door tv-heldin Dokter Corrie.

 

Ondanks mijn twijfels, fouten en de discussies afgelopen jaren op het gebied van opvoeden, durf ik te zeggen dat we het goed doen: ons 11-jarige meisje is het soort meisje dat ik vroeger zelf had willen zijn. Ze heeft het ‘totaalpakket’: zefvertrouwen, gezond IQ en EQ, zelfstandigheid, lief, schoonheid, creativiteit en is zoveel wijzer en sterker dan ik was op die leeftijd. Toen ik 11 was en mijn lijf ineens vrouwelijke vormen begon te krijgen, kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik liet mijn moeder meteen mijn haar kort knippen, droeg oversized shirts om me in te verstoppen en liep express zo krom als ik kon. Guusje ziet haar lijf ook met verbazing veranderen, maar omarmt alles wat gaat komen en ziet deze transformatie met gezonde spanning tegemoet.

Ik ben heel benieuwd wat voor vrouw onze dochter gaat worden. Wij ouders hebben als geen ander  ontzettend veel invloed. Guusje is wat wij haar laten zien. Het is dus niet gek dat zij niets liever doet dan dingen maken, liedjes zingen en dat zij net als ik  theatraal met haar ogen rolt als ze geïrriteerd is.

Nu ik nog zo veel jaren al die moederlijke macht heb, stel ik me opnieuw de vraag: wat voor vrouw hoop ik dat ze wordt? Pffff….Ik wil een miljoen dingen voor haar, maar vooral dat ze altijd zelf blijft nadenken en lief blijft voor zichzelf.
Ik geniet van deze periode en voel me extra verbonden met haar. Guusje is op de goede weg om een fijne, onafhankelijke powervrouw te worden. Dit bevestigde ze toen ze me laatst de lastige vraag stelde: ‘’Mama, wat is het jongenswoord voor SLET?’’

‘’Ai,’’ zei ik, ‘’Volgens mij moet die nog uitgevonden worden.’’