Berichten

Welk advies zou jij jezelf als jonge moeder geven?

Elke moeder heeft momenten van twijfel, angst en onzekerheid die de vreugde van het moederschap behoorlijk kunnen verpesten. ALLES KOMT GOED was het troostende advies dat ik jaren geleden regelmatig ontving van mijn goede vriendin Désirée. Negen van de tien keer was mijn koppige reactie, “Hoe kun je dat nou zeggen. Zie je die wallen onder mijn ogen niet? Kun je niet zien dat ik kapotga van te weinig slaap en van kinderen die niet willen eten? En die kilo’s en mijn sociale leven dan?”

Désirée gaf me elke keer weer die geruststellende lach en zei: “Alles gaat over. Het komt goed”.

Wanneer ik dan tijdens zo’n pittige fase met een blik vol zelfmedelijden naar haar oudere, fantastische kinderen keek, kon ik het niet ontkennen: het komt inderdaad goed.

Nu mijn dochter bijna naar de middelbare school gaat, laat het me vanzelf denken aan vroeger. Dat doe ik met een lach en met de nodige gene. Omdat ik zó graag een goede mama voor mijn eerstgeborene wilde zijn, dacht ik dat destijds te bereiken door mezelf compleet weg te cijferen, door overbodig speelgoed aan te schaffen en door dwangmatig het ‘Rust-Ritme-en-Reinheid-beleid’ te volgen.

Na 12 jaar kan ik gelukkig wel zeggen dat ik bewuster en zelfverzekerder ben geworden. Natuurlijk houd ik mezelf voor de gek als ik zeg dat ik nergens meer tegenaan zal lopen, maar wanneer ik naar mijn leuke kinderen kijk, krijg ik vanzelf het vertrouwen en de bevestiging dat ik het goed doe. De tip die ik mezelf als jonge moeder nu zou geven is: JE DOET HET GOED GENOEG. ONTSPAN!

 

Automatisch werd ik nieuwsgierig naar de ervaringen van andere moeders in mijn omgeving en daarom vroeg ik hen:

‘Welk advies zou jij jezelf ALS JONGE MOEDER geven?’

Deze vraag leverde mooie, recht-uit-het-hart bevindingen op waar je als jonge of doorgewinterde mama veel inspiratie uit kan halen. Het lezen van alle reacties maakte me blij en deed me beseffen dat we er elke dag weer met z’n allen voor kiezen om ons stinkende best te doen. Hier een greep uit de fijne reacties die ik ontving:

“Niet te streng zijn voor jezelf. Wij moeders hoeven het niet altijd te weten. Heb geen gene over de vervelende kanten van het opvoeden.” (Maud)

“Neem ook gewoon de tijd om naast je kind op de bank te zitten en te kletsen. Dat zijn vaak de fijnste momenten.” (Dana)

“Maak je niet zo druk. Blijf de luchtigheid zien ook al is je huis een zooitje en hangen de snottebellen aan de neuzen van je kinderen. Bedenk constant of zaken waar je je druk over maakt belangrijk zijn.” (Anne)

“Geloof in je jezelf, je instinct. Geniet!” (Anique)

“Neem het consultatiebureau niet te serieus. Iedereen heeft zijn eigen tempo en leert wanneer hij er klaar voor is.” (Mirjam)

“Wees niet te bezorgd of te beschermend. Laat je kinderen meer zelf ontdekken. Durf ze ook vies te laten worden.” (Babette)

“Plan tijd voor jezelf, voor jou als vrouw. Blijf niet alleen in die ‘babybubble’ hangen.” (Sandra)

“Vergeet niet dat je kind een individu is, met een eigen karakter. Je kunt je kind niet genoeg knuffelen.” (Rosemarie)

“Je kind is niet je beste vriend. Duidelijke grenzen aangeven blijft belangrijk. Begrenzen betekent namelijk dat er iemand op je let en om je geeft.” (Marijke)

“Jouw manier van aanpak in het leven is niet per definitie de manier van je kind.” (Marian)

“Luisteren naar je rustige wijze stem binnenin. Je weet meer dan je denkt.” (Simone)

“Stop met die onnodige onzekerheid. Moeders doen het al heel goed.” (Cornelie)

“Al die adviezen en ervaringen van anderen (zelfs die wijsheden op tegeltjes) zijn wat waard.” (Pam)

“Creëer rust en ruimte om samen met je kind de wereld te (her)ontdekken.” (Mascha)

“Geef het goede voorbeeld en wees consequent.” (Barbara)

“Heb vertrouwen in de veerkracht van je eigen kind.” (Martine)

“Doe rustiger aan. Onderneem leuke dingen samen, maar sleep je kind niet elke keer overal naar toe (speeltuin, indoor speelplekken).” (Saskia)

“Meer ruimte geven en niet overal zo bovenop zitten.” (Marijke de J.)

“Maak het niet te zwaar. Morgen is weer een nieuwe dag.” (Helmi)

“Dompel je onder in het moederschap, laat de rest los.” (Elsje)

“Durf je kinderen de vrijheid te geven. Het gaat om het loslaten en er tegelijkertijd voor ze te zijn.” (Ellen)

“Leg de lat niet te hoog voor jezelf en voor je kinderen. Vergelijk je kind niet met anderen. Ieder kind is uniek.” (Jos)

“Vertrouw op je intuïtie en op de goede afloop na zo’n achttien jaar.” (Bianca)

Op…..

Ik hoor ‘m al van verre aankomen. Gehockeyd met zijn vader en kennelijk was dat ene doelpunt van papa er weer één teveel (ook al won hij ongetwijfeld met iets van 16-3). Niet te troosten staat hij voor de deur. Inmiddels weten we dat we dan vooral even niet moeten proberen om ons lesje ‘anderen-mogen–ook-scoren-dat-hoort-erbij’ af te draaien. Braaf houden we onze mond en volsta ik met een ‘Lukte het even niet liefje’ en een dikke knuffel. Tien minuten later blijkt er geen voetbal op tv (hij is nog fanatieker WK-fan dan zijn moeder) en dus reden voor een volgende huilbui. Laat staan als papa de pasta bijna laat mislukken en er geen pasta meer dreigt te komen…. Huilbui nummer drie.

Dim_troosten

 

Het is op. Als in: toe-aan-vakantie-op. Vol hoofdje, lang eerste schooljaar, spanning voor fijne vakantieweken vol leuke dingen, drukke laatste weken. En ‘op’ betekent in Dim’s geval vooral heel wiebelig. Van heel vrolijk, überlief en behulpzaam, binnen één minuut zonder (in onze ogen dan) aanleiding heel boos of heel erg verdrietig. Om daarna binnen een paar minuten weer hard lachend door het huis te lopen. Best vermoeiend, kan ik je vertellen.

Wat natuurlijk zou helpen in zo’n ‘ik-ben-op’-geval, is als ik dan bruisend van energie en helemaal relaxed in de rondte zou rennen. Maar helaas. Ook ik ben langzaamaan op. Vol werkjaar, bijna zomerreces, heel veel mooie plannen die in dat reces uitgewerkt moeten worden, te weinig tijd gehad voor mijn sociale contacten… ook best op dus. Dat helpt dan weer niet voor de gezelligheid in huis. En dus zijn we sinds vorige week overgestapt op een algeheel rust-in-huis-programma. Even routine, rust en structuur. Even wat minder activiteiten, minder speelafspraakjes en op tijd naar bed. Fijn veel tijd samen en op hogeschoolniveau je rust bewaren.

En ik ga zo heerlijk uit eten met een van mijn beste vriendinnetjes. Om op te laden, te genieten en vooral om de ongetwijfeld vierde huil- of boze bui te vermijden die straks bij het naar bed gaat komen. Succes lief, met je zoon! Ben om een uur of 12 weer thuis.

Nog één week, dan is het vakantie!

Tischa in Ghana 2 – Structuur en ritme

Voor SOS Kinderdorpen bracht ik een werkbezoek aan Ghana. Ik kreeg er de kans om mee te draaien in twee gezinnen. Hoe houden die SOS-moeders (met tien tot twaalf beschadigde kinderen!) hun gezin draaiend? Wat kunnen wij leren van hun aanpak? In een serie van acht artikelen deel ik mijn ervaringen met jullie.

De vorige keer vertelde ik jullie dat de moeders in Ghana heel zen zijn. Dit keer wil ik het met jullie hebben over iets anders wat me opvalt: structuur. In beide gezinnen in de SOS Kinderdorpen in Ghana valt het me op dat er heel veel structuur is. Ik ben zelf ook een groot voorstander van structuur en regelmaat en probeer dat thuis ook toe te passen. In een gezin vol kinderen met hun eigen verhaal, geschiedenis en traumatische ervaringen zijn structuur en ritme natuurlijk nog belangrijker!

Moeder SOS Kinderdorpen

Tip: zorg voor vaste routines en structuur in huis

Dat wat steeds terugkeert en hetzelfde verloopt, geeft kinderen houvast en rust. En, ook niet onbelangrijk, jezelf ook. Dat zorgt ervoor dat kinderen makkelijker meewerken en dat de dagelijkse dingen gezelliger verlopen. Denk dus eens na over de routines en structuren in huis. Je kunt je kinderen daar ook prima bij betrekken: wat vind jij fijn bij het bedritueel? Hoe zullen we het ochtendritueel doen? Eerst aankleden en dan ontbijten? Of liever andersom?

Vaste routines en structuur zorgen voor rust. Dat is voor iedereen fijn!

Sponsor ook een kind

Wil je ook een kind sponsoren? Kijk naar de mogelijkheden op de site van SOS Kinderdorpen.