Berichten

Syndroom van Down en bijna zindelijk

We zijn nu al een aantal maanden bezig met Kit zindelijk te krijgen. Tegelijk met haar broer die twee jaar jonger is. Dex was eigenlijk binnen een dag zindelijk en sliep ook al snel ’s nachts zonder luier. Met Kit duurt het, vanwege het Syndroom van Down, een stukje langer. Hadden we tijdens de eerste maanden meerdere keren per dag een ongelukje, tegenwoordig gaan er dagen voorbij dat er maar één ongelukje is. Er zit dus zeker vooruitgang in. Dat dit zo tergend langzaam zou zijn, dat hadden we niet helemaal beseft.

kit_zindelijk

Ik was blij dat ze nu overdag zonder luier naar school kon. Het is toch een beetje vreemd voor de kinderen dat Kit nog een luier om heeft. Dat ik nu bijna elke dag op school kom, omdat Kit in haar broek heeft gepoept, begint helaas ook een beetje vreemd voor ze te worden.

Zo wordt er af en toe door de kinderen wel eens gevraagd waarom Kit nou wéér in haar broek heeft gepoept. Als ik dan uitleg dat het voor Kit lastig is en het minder goed voelt dan zij, knikken ze heel begrijpend. En dan krijg ik ineens verhalen te horen over dat Kit iemand wel eens duwt. Of dat ze voordringt bij de wip. En soms ook weleens een meisje in klas heeft geknepen. En ze zegt heel vaak piemel of gek!  “Want Kit heeft toch Downsyndroom??”

Tsja, het is voor Kit natuurlijk wel makkelijk dat ze overal mee weg komt “omdat ze downsyndroom” heeft. Maar wij als ouder zien toch liever dat ze niet opvalt door de dingen die ze anders doet dan de anderen. Helaas zal dit niet altijd gaan en ben ik alleen maar blij met de kinderen in de klas die dat soort voorvallen ook gewoon bij Kit vinden horen. De kinderen zijn allemaal lief in de klas en er is niemand die bijvoorbeeld niet naast haar wilt zitten in de kring. Behalve als ze net weer in haar broek heeft gepoept….

Boekrecensie “Zindelijk maken is kinderspel”

Ineens lees ik dan weer zo’n boek, waarvan ik denk dat heel veel ouders er blij van worden. Zindelijk maken is kinderspel! Echt jammer dat mijn zoontje Dim van 5 jaar al ‘groot’ is anders was ik er gisteren nog mee begonnen. Debby Mendelsohn heeft het boek geschreven en wij hebben haar gevraagd naar haar motivatie en ervaringen.

Waarom heb je het boek geschreven?
Mijn zes kindjes waren allemaal met 1,5 jaar dag en nacht uit de luiers. Omdat kinderen steeds later zindelijk worden, wilde ik voor mijn kinderen opschrijven hoe ik ze geholpen had zo snel al zindelijk te zijn. Voor als ze later zelf kinderen hebben en ik het misschien niet precies meer zou weten. En toen zeiden vriendinnen tegen me: ‘Kun je er geen boek over schrijven, dan heeft iedereen, die zijn kinderen zindelijk wil krijgen, er wat aan.’

zindelijk

Voor wie heb je het boek geschreven?
Vanzelfsprekend vooral voor ouders en verzorgers. Maar ook oppasouders, verzorgers in de kinderopvang, ggd’s, consultatiebureaus  en anderen. Ik krijg veel positieve reacties terug, zoals: ‘Eindelijk een boek, waarin staat hoe je je kind op een leuke manier kunt helpen zindelijk te worden.’

Je gebruikt geen beloningssysteem. Wat is je ‘geheim’?
Wanneer een kindje in het potje plast kun je iets zeggen als: ‘Goed gedaan.’ Ik beloon met woorden om te laten zien dat ik iets knap vind. Niet met materiele dingen. Ik ben niet tegen stickers of beloningssytemen. Maar ik ga ervan uit dan mijn kinderen, zeker tot zij vier jaar oud zijn, blij zijn wanneer papa of mama zeggen: ‘Knap hoor.’

Is het voor elk kind toe te passen?
Het zindelijk maken van je kind werkt bij alle leeftijden hetzelfde. De methode zoals in het boek beschreven kun je aanpassen aan de leeftijd van het kind. Ook hoor ik steeds vaker, dat ouders na het lezen van het boek, weten hoe zij hun kind ’s nachts droog kunnen laten zijn, bijvoorbeeld bij schoolgaande kinderen. Daarbij kan je rekening houden met je kind en de gezinsomstandigheden en het zo snel en langzaamaan doen als voor iedereen het beste uitkomt.

Wat zijn twee reacties die je graag wilt delen?
Wat ik ontzettend leuk vind om te merken zijn de enthousiaste reacties op internet en tijdens mijn lezingen. Toen ik het boek schreef hoorde ik wel eens opmerkingen als: ‘Ouders tegenwoordig hebben geen tijd voor hun kinderen of zijn wat lui.’ Maar niks is minder waar. Zeker wanneer ouders weten dat het niet nodig is hun kindje in een luier te laten lopen, willen zij dit graag veranderen. Want wie wil nou graag zelf een luier om?

Een ander verhaal is dat van een moeder die het boek had gelezen voor haar jongste kind. Ze had al een wat ouder meisje van zes jaar, met het syndroom van Down, waarbij het nog niet gelukt was haar zindelijk te krijgen. Maar haar dochter deed mee met haar broertje en opeens had ook zij door hoe het moest.

Wat een heerlijkheid, droge billetjes en alle luiers de deur uit! Ik zou zeggen, ga ervoor! Misschien niet een heel goed plan in deze gezellige drukke feestmaand, maar wat een prachtig voornemen voor januari.

We geven weer twee boeken weg aan onze enthousiaste lezers. Wil jij er een ontvangen, plaats dan gauw een bericht met jouw motivatie. Uit alle reacties kiezen we er dan twee uit en waarschijnlijk hebben zij zoveel succes met de aanpak uit het boek, dat wanneer ook hun kleintje uit de luiers is, ze er zelfs een doorgeefboek van kunnen maken. Dan hebben straks nog meer ouders en hun kroost er plezier van.  Al jullie grappige verhalen en goede  ervaringen lezen we natuurlijk graag terug op onze Facebook-pagina. 

Heel veel succes allemaal!

Meer informatie over het boek lees je op www.spelendzindelijk.nl.

Je kind zindelijk maken: luister naar je kind!

kind zindelijk“Dim, zullen we nu ook eens gaan oefenen zonder luier ’s nachts?”, vroeg ik mijn zoontje van ruim drie jaar, nadat hij al een tijdje overdag helemaal zindelijk was. “Nee mama, dat doe ik als ik vier jaar ben!” Ok, duidelijker kan niet. Ik geloof erg in kinderen laten aangeven wanneer het moment daar is als het gaat om zindelijk worden, dus ik zei “Prima liefje, dan doen we het dan”. Af en toe nog eens gepolst, maar dan kreeg ik als antwoord: “Dat had ik toch al gezegd mama, als ik 4 jaar ben”.

27 mei 2013. Dim 4 jaar! Een man een man, een woord een woord: de avond van zijn verjaardag wilde hij zijn luier uit. Leek mij niet echt een handig moment ook gezien de naderende basisschool, maar ok, let’s try. Hele scenario doorgenomen: we maken je nog even wakker als wij gaan slapen, lampjes aan op de gang, je mag papa of mama roepen als je moet plassen, ongelukjes horen erbij.

Echt zindelijk worden

’s Avonds geprobeerd om Dim even te laten plassen. Iets waar ik eigenlijk al niet echt in geloof omdat ik denk dat het beter is je kind gelijk te leren om wakker te worden als het nodig is en niet op commando geprogrammeerd te plassen als wij hem wakker maken. Maar ja, dat is mijn deskundige visie en als moeder dacht ik ‘hij heeft nog steeds geen één droge luier gehad vóór zijn vierde verjaardag dus ik doe het toch maar’. Nou, dat was gelijk de laatste keer, want de kleine man schreeuwde half in slaap moord en brand en weigerde om te plassen. En tja, dat verlies je natuurlijk. Dus gewoon maar terug naar mijn oorspronkelijke visie.

Hele nacht alert op zijn stemmetje, maar nee hoor, geen Dim, geen plas. Om 6.45 uur hoor ik hem uit bed komen, trippelende voetjes op de gang, de badkamer in en even later gewoon weer braaf zijn bedje in. Te zoet.

Slechts twee ongelukjes

Hij is nu bijna een maand vier jaar en op twee ongelukjes na gaat het helemaal goed. En als ik weer eens zeg “Jeej, het is weer gelukt vannacht!” dan krijg ik als antwoord: “Ik zei toch dat ik het kon als ik vier was?!”.

Is ook zo! Mama’s moeten gewoon goed naar hun kinderen luisteren 😉