To botox or not to botox

Ik zet het televisieprogramma ‘In de Kreukels’ op pauze en kijk met grote ogen naar Guusje als ze vraagt: “Nou mama, nu jij veertig bent geworden, ga je dan ook botox doen?”

Is dit ook wat ik mijn moeder vroeg op 11-jarige leeftijd? Nee, zo’n vraag kwam als jong meisje niet in mij op, ten eerste omdat die trend op schoonheidsgebied nog niet bestond en en ten tweede omdat ik mijn tevreden moeder perfect vond.

 

Het is algemeen bekend en uit onderzoek is gebleken dat dochters zich als geen ander (bewust en onbewust) spiegelen aan hun moeder. Beroemdheden als Ariana Grande of Taylor Swift zijn niet jouw dochter’s grootste idolen. JIJ bent haar grootste idool. Wanneer je je ontevredenheid over je verschijning dus te vaak benadrukt , neemt je dochter deze ideeën over haar eigen uiterlijk over. Ik denk meteen: “Wat zal het voor haar ontwikkeling betekenen als ik per se die onvermijdelijke rimpels zou willen laten wegwerken in een kliniek?’”

De botox-hype zet mij natuurlijk wel aan het denken. Zou mijn man mij eigenlijk aantrekkelijker vinden met een ietwat strakker gezicht? Zullen mijn kinderen mij daarna een toffere moeder vinden? En nog het allerbelangrijkste, zou ik zelf gelukkiger zijn? Wanneer ik op onderzoek uit ga en luister naar de verhalen van botox-gebruikers, raak ik niet direct geïnspireerd door opmerkingen als:

“Ja jij hebt makkelijk praten; jij hebt het nog niet nodig? Wacht maar tot je 50 bent.”

“Je haar verven, make-up en superfoods gebruiken is toch exact hetzelfde?”

“Als ik het ouder worden nog wat kan uitstellen, voelt dat als vrijheid. Dat gun ik mezelf.”

“Het kan geen kwaad. Het is superveilig spul.”

Ik respecteer ieders beslissing en misschien zie ik alles wel veel te gecompliceerd, maar ik kan het niet helpen en hoor de hele tijd die ene zin in mijn hoofd: “IK WIL HET OUDER WORDEN HELEMAAL NIET ZIEN ALS MIJN GROOTSTE VIJAND”.

In Sophie Hilbrand’s geweldige programma “In de Kreukels” komt onder andere naar voren dat vrouwen (vooral succesvolle actrices/presentatrices) bijna geen keuze hebben, anders kunnen ze misschien wel fluiten naar een goede klus; de consument kijkt nu eenmaal liever naar mooie mensen. Het feit dat die consumentenwens bestaat, betekent toch niet dat we die in stand moeten houden of moeten accepteren omdat die trend zich zo ontwikkeld heeft?

Laten we onze kinderen leren dat we maling hebben aan de ‘wens van de consument’ of aan een oppervlakkige maatschappij met dat ‘niet goed genoeg’ cultuurtje. Ik wil mijn dochter juist meegeven dat het haar zelfvertrouwen niet veel goed doet, als ze haar eigenwaarde concentreert op de meningen van anderen of op andere situaties waar ze geen controle over heeft.

Ondertussen wacht Guusje nog steeds op antwoord. Ik vertel haar iets wat mijn ouders mij hebben meegegeven: “Mensen die minder speels met hun uiterlijk omgaan, hebben zichzelf wat verloren en identificeren zichzelf te veel met hun zelfbeeld. Terwijl wie je écht bent, veel dieper gaat en zo goed als immuun is voor kritiek.”

“Dus …..” Haar spanningsboog loopt ten einde. “Ga jij ook nog een keer botox doen?”

OK, mijn visie is nog niet helemaal bij deze 11-jarige binnengedrongen. Dan voor nu maar een kort en krachtig antwoord: “Absoluut niet”.

Latest posts by Vannessa Thuyns (see all)
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *