Mijn moeder gaat verhuizen

‘Mijn moeder gaat verhuizen’ vertelt mijn 6jarige dochter vol trots aan de schoolarts. Ik voel mezelf kleiner worden, wachtend op haar volgende zin. ‘Want papa en mama gaan scheiden’, benadrukt ze theatraal. Ik zie hoe ze geniet van het geshockeerde gezicht tegen over haar. Ik knik schaapachtig van ja.

verhuizing

De schoolarts kijkt mij kort aan: ‘Wat goed dat ze er zo open over is, dat is heel belangrijk.’ Ik knik nogmaals en hoop dat we snel over kunnen naar de gehoortest.

Voor het eerst in mijn moederschap heb ik het gevoel dat ik faal. Dat ik mijn kinderen half in de steek laat. Bewust nog wel. Dat ik hun leventje volledig op z’n kop zet. Iets wat ze niet verdienen. Geheel onterecht ben ik bang dat de schoolarts dat ook vindt. Dat wij als ouders nu in de boeken komen als ‘onbekwaam’.  Met een dikke onvoldoende gezakt voor het ouderschap.

Voordat ik als een weekdier snikkend op het bureau neerstort, start de arts gelukkig met de gehoortest. Ik haal adem en voel mijn verdriet, schaamte en onzekerheid langzaam weg glijden.

Als we klaar zijn legt de arts haar hand even kort op mijn schouder. ‘Je gaat er vast en zeker een fijn huis van maken voor jullie, daar heb ik alle vertrouwen in.’

Opnieuw voel ik een brok in m’n keel. Dit keer van opluchting. De juiste woorden op het juiste moment. Want daar, verstopt onder alle gevoelens van verdriet, falen en onzekerheid vind ik wat ik even kwijt was. Het vertrouwen in een mooi nieuw begin.

Kerstengel

Een ingezonden blog door een trouwe lezer van mijn site. Aangrijpend en ontroerend dus daarom deel ik het graag met jullie. En ik herhaal nog maar weer eens mijn eerder gedane oproep aan alle gescheiden ouders: stel het geluk van je kinderen altijd voorop.

DeathtoStock_SlowDown1

Het is bijna kerst. Ik rij met mijn auto de straat binnen. Het is half vijf en overal brandt er al licht in huis. Als ik mijn auto heb geparkeerd loop ik over mijn tuinpad, naar mijn huis. Wanneer ik de deur open, ligt er post en folders op mijn deurmat. Ik sorteer mijn post van de folders. Er valt een folder van de stapel op de grond. Op de folder staat een afbeelding van een paar blije kinderen om en bij de kerstboom. Ik denk aan mijn eigen kinderen. Weet je wat ik doe? Ik bel ze even op. Kan ik even horen hoe het nu is.

Ik pak mijn telefoon en toets het nummer in. Het duurt even, hij wordt op genomen.

“Hallo, met Bloeme”. “Dag lieverd, met papa, hoe is het met je?”. “Goed”, zegt ze. “Vanavond op school in het kerststukje ben ik kerstengel, kom je ook kijken?”

“Natuurlijk kom ik kijken lieverd, ik wil dat niet missen hoe jij eruit ziet als engel. Tot vanavond kerstengel van me”.

De school van mijn kinderen is dichtbij. Lopend is het nog geen vijf minuten. Buiten branden de lichtjes en staan de kerstbomen te pronken voor de ramen in de straat. Kaarslicht schittert hier en daar in de huizen. Wat een gezellig tijd is dit toch, denk ik op dat moment. Op het schoolplein aangekomen, staat een grote kerstboom met lichtjes te branden. Ik kom nog meer in de stemming van de kerst. Het herinnert mij aan vervlogen tijden, van kerstmis. Ik loop de gang door richting de klas waar Bloeme altijd zit. De klassen zijn schemerig en kleurrijk gezellig versierd, met alles wat met kerst te maken heeft.
Het valt mij op dat ik één van de eerste ben. Bij de klas van Bloeme aangekomen, staat er een vrouw in feestelijke kleding bij het schoolbord. Ik vermoed dat zij de juf van Bloeme is.

“Goedenavond”, zeg ik tegen de vrouw en stel mij voor als de vader van Bloeme.
“Goedenavond”, zegt de vrouw en stelt haar voor als de juf van Bloeme. “Meneer, er is maar plaats voor één ouder voor de uitvoering van het kerstverhaal”.

De manier waarop de vrouw mij dit vertelt, heeft weinig met het kerstgevoel te maken. Mijn kerststemming maakt plaats voor verontwaardiging. “Ik heb het verzoek gekregen van mijn dochter om hier vanavond ook aanwezig te zijn”.

“Haar moeder is al uitgenodigd en zoals ik u al zei, is er maar plaats voor één ouder”.

“Mevrouw, wij zijn gescheiden, voor Bloeme zou het toch fijn zijn als ik er ook ben”.

“Meneer”, reageert de vrouw geërgerd, “als wij met alle ouders rekening moeten houden die gescheiden zijn of iets dergelijks, kan de school wel eenk keer zo groot gebouwd worden in deze tijd. Scheiden is uw probleem en niet het onze. U moet dat samen maar oplossen wie er komt”.

“Tja”, reageer ik, “stel dat je nou als ouders beide wilt kijken bij je kind, ongeacht of je gescheiden bent. Wat dan? Een kind laten kiezen tussen mama of papa is geen keus”.

“Meneer, ik ga niet met u in discussie en verzoek u om nu het lokaal en de school te verlaten”.

Op dat moment voelde ik de aarde onder mij weg zakken, verslagen en onmachtig. Ik draaide mij om, om de klas te verlaten. Daar kwam mijn dochter aangelopen met haar moeder. Wat een prachtmeisje om te zien. Een engeltje dat neergedaald was op de aarde met als boodschap “vrede op aarde”. Haar ogen straalden van opwinding en geluk.

“Wat zie jij er mooi uit! Je bent een echte engel”, reageerde ik enthousiast. “Ik moet je iets vertellen”. Ze keek mij aan met haar prachtig stralende oogjes. “Ik heb net met je juffrouw gesproken, en er is een probleempje. Er is geen plaats meer voor papa, omdat het heel druk is in de klas. Nou lijkt mij het beste op dit moment, dat mama bij jou blijft en gaat kijken hoe mooi jij engel kunt spelen in het kerstverhaal, en jij papa vertelt als ik je weer zie, hoe het is geweest. Vind je dat een goed idee?”

Ze knikte instemmend.

“Je bent ook met mama gekomen en is het logisch dat je ook weer met mama naar huis gaat”, vertelde ik haar om het leed wat te verzachten. “Volgende keer gaat papa met je mee”. Met een dikke kus en een innige knuffel namen we afscheid.
De klas was inmiddels volgelopen met ouders en kinderen en ik, ik verliet de school met een pijn hart.

Buiten aangekomen keek ik nog even een keer naar de ramen van de klassen. Een gezellig kersttafereeltje was het zeker om te zien. De tranen rolden over mijn wangen. Bij mij in de straat en mijn huis aangekomen, zag ik mijn kerstboom met de lichtjes aan die ik had aangedaan voordat ik wegging. Ik opende de deur en voelde de aangename warmte van de kachel al in de gang. Ik hing mijn jas aan de kapstok, en liep naar de woonkamer, waar ik op de grote witte bank plaats nam. Er hing een deken van rust in mijn huis. Mijn ogen waren droog, en mijn tranen gedroogd op mijn gezicht. Ik dacht na over het afgelopen half uur. Wat zag ze er mooi uit, en ik voelde een glimlach op mijn gezicht. Voor dit moment is het de juiste beslissing.

De volgende dag belde ik mijn dochter op en ze vertelde mij blij en enthousiast hoe ze het had ervaren om engel te zijn. Ik reageerde enthousiast en blij.
Ze had het heel fijn gehad en vond het mooi om te doen, en daar ging het om. Als ouder moet je het geluk van je kinderen of wie dan ook niet in de weg staan, vind ik. Stimuleer ze om gelukkig te zijn.

Om privacy-redenen is de naam van Bloeme gefingeerd.

Mama, mag ik wel plezier hebben?

Mijn hoofd, of eigenlijk mijn gedachten en energie zijn even ergens anders. Ik zag deze vraag van mijn zoon van zeven dan ook niet aankomen. Het duurt even voordat ik zijn vraag kan plaatsen. Blije Thije die zo graag plezier heeft, zoveel lacht en zo openstaat voor de wereld en de mensen erop. Hij stelt mij die vraag vlak voordat hij bij zijn zeiljuf de boot instapt.

Allemaal hier in huis worstelen we met de ellende waar mijn moeder doorheen moet. MS, hartproblemen, dementie en nu ook nog suikerziekte en daaroverheen (als het nog niet genoeg is) een herseninfarct. We gingen op vakantie en enkele weken later: klabam!

Totaal onvoorbereid zien we een afwezige moeder in een rolstoel zitten. Ze kan opeens niet meer lopen, haar linkerarm weigert dienst, ze is mentaal een enorme sprong achteruit gegaan en ze wil niet meer. Echt niet, helemaal niet. En we moeten de zorg voor haar laten gaan. Ze kan na 55 jaar huwelijk niet meer bij mijn vader thuis wonen. Van nu af aan is alles anders.

selfie_inez

 

En Thije pikt dat natuurlijk ook op. Oma die geen spontane aandacht aan hem besteedt, die hem geen hand meer geeft of lekker terug kan knuffelen als hij gedag zegt. Oma die niet meer wil. En een moeder die af en toe van streek is. Soms loopt hij net binnen als er iemand belt om te horen hoe het gaat. Het is wat voor zo’n klein ventje dat niets liever wil dan zijn moeder beschermen. Hij knuffelt nu dus heel wat af en heeft momenten dat hij überdwars is. En mijn lontje is even niet zo lang. Het verstand en het goede voorbeeld moeten van mij komen, maar oei, wat kost dat een moeite. Enerzijds wil ik niets liever dan bij mijn gezin zijn en anderzijds eigenlijk heb ik wat meer ruimte voor mezelf nodig.

Gelukkig is het vakantie en springen mijn dochters even bij. En mag ik op ze leunen, mijn fijne meiden van 17, 19 en 20. Ze helpen me met van alles en nog wat en kijken zelf waar ze in kunnen springen. Zodat ik met al dat gedoe genoeg rust heb voor hun oma en mijn eigen bedrijf. En genoeg energie zodat ik hun lieve broertje kan helpen met zijn eigen levenslessen.

“Mama, mag ik wel plezier hebben?”
“Ja, lieve Thije, dat mag! Verdriet en plezier passen vaak naast elkaar. Voor alles is een moment en dit is jóuw pleziermoment. Ga maar fijn het water op met je vrienden en geniet.”
“En jij dan, mama? Heb jij ook een pleziermoment vandaag?”
“Ja, mop, want vanmiddag ga jij admiraalzeilen en dan zal ik héél trots en blij naar jou zwaaien!”
“Oké dan. En maak dan ook meteen even een selfie, want dan kan ik dat later zien en word ik nóg een beetje blijer!”