Lee-lee-leestoets

Stel je voor. Je bent mank en moet elke dag een rondje sprinten. Of je hoort slecht en moet wekelijks een luistertoets doen. Daar zou je niet bepaald een relaxed gevoel van krijgen, toch? Helaas is het realiteit voor mijn jongste zoon in groep 3. Niet omdat hij doof, blind of mank is. Maar omdat hij stottert.

Wekelijks wordt er beoordeeld hoe goed hij kan lezen. Terwijl de hele klas meeluistert. Om de zoveel tijd wordt hier een stopwatch bij gepakt en wordt het aantal woordjes dat hij in drie minuten leest, geteld. Hartverscheurend vind ik dit. Pesten bijna. Maarja, het is ‘het systeem’ en er moet nu eenmaal getoetst worden hoe snel er gelezen wordt. Pardon? Het gaat er toch om wat hij begrijpt van hetgeen hij leest? Wat kan het mij schelen of en hoe snel hij dat hardop kan vertellen. Gelukkig is de juf nog zo lief dat ze de stopwatch probeert te verdoezelen en er een spelletje van maakt, maar mijn zoon is niet gek. Hij voelt heus wel dat hij niet voldoet aan de norm. En da’s niet relaxed.

Gelukkig hebben we een tijdje terug een tip van de logopediste gekregen. Fluisteren! En dus mag hij sinds kort de drieminutentoets fluisterend ondergaan. Al fluisterend (en zingend ook trouwens) gebruikt hij zijn stem anders en spreekt hij bijna vloeiend. Ik blijf dit echter symptoombestrijding vinden en geen bronaanpak. Alsof je de manke een wandelstok aanbiedt en ondertussen gewoon doorgaat met de coopertest. Minder lastig of niet, hij moet nog steeds zijn kunsten vertonen omdat ‘dat zo hoort’. Waarom wordt er op school niet meer gefocust op talenten? Mijn zoon is creatief, kan goed dansen en zingen, knutselt en beweegt graag en is een kei in rekenen en knuffelen.

Vandaag kwam zijn rapport weer mee naar huis. “Je werkt enthousiast aan je rekenactiviteiten en daarbij help je ook nog andere kinderen.” Ik ben zo trots op hem! Ik hecht weinig waarde aan die onvoldoende voor lezen. Want hoe kun je hier in godsnaam een voldoende voor halen als je niet snel kunt praten? Het is hoog tijd voor een beloning voor zijn inzet. En een dikke knuffel.

Welk advies zou jij jezelf als jonge moeder geven?

Elke moeder heeft momenten van twijfel, angst en onzekerheid die de vreugde van het moederschap behoorlijk kunnen verpesten. ALLES KOMT GOED was het troostende advies dat ik jaren geleden regelmatig ontving van mijn goede vriendin Désirée. Negen van de tien keer was mijn koppige reactie, “Hoe kun je dat nou zeggen. Zie je die wallen onder mijn ogen niet? Kun je niet zien dat ik kapotga van te weinig slaap en van kinderen die niet willen eten? En die kilo’s en mijn sociale leven dan?”

Désirée gaf me elke keer weer die geruststellende lach en zei: “Alles gaat over. Het komt goed”.

Wanneer ik dan tijdens zo’n pittige fase met een blik vol zelfmedelijden naar haar oudere, fantastische kinderen keek, kon ik het niet ontkennen: het komt inderdaad goed.

Nu mijn dochter bijna naar de middelbare school gaat, laat het me vanzelf denken aan vroeger. Dat doe ik met een lach en met de nodige gene. Omdat ik zó graag een goede mama voor mijn eerstgeborene wilde zijn, dacht ik dat destijds te bereiken door mezelf compleet weg te cijferen, door overbodig speelgoed aan te schaffen en door dwangmatig het ‘Rust-Ritme-en-Reinheid-beleid’ te volgen.

Na 12 jaar kan ik gelukkig wel zeggen dat ik bewuster en zelfverzekerder ben geworden. Natuurlijk houd ik mezelf voor de gek als ik zeg dat ik nergens meer tegenaan zal lopen, maar wanneer ik naar mijn leuke kinderen kijk, krijg ik vanzelf het vertrouwen en de bevestiging dat ik het goed doe. De tip die ik mezelf als jonge moeder nu zou geven is: JE DOET HET GOED GENOEG. ONTSPAN!

 

Automatisch werd ik nieuwsgierig naar de ervaringen van andere moeders in mijn omgeving en daarom vroeg ik hen:

‘Welk advies zou jij jezelf ALS JONGE MOEDER geven?’

Deze vraag leverde mooie, recht-uit-het-hart bevindingen op waar je als jonge of doorgewinterde mama veel inspiratie uit kan halen. Het lezen van alle reacties maakte me blij en deed me beseffen dat we er elke dag weer met z’n allen voor kiezen om ons stinkende best te doen. Hier een greep uit de fijne reacties die ik ontving:

“Niet te streng zijn voor jezelf. Wij moeders hoeven het niet altijd te weten. Heb geen gene over de vervelende kanten van het opvoeden.” (Maud)

“Neem ook gewoon de tijd om naast je kind op de bank te zitten en te kletsen. Dat zijn vaak de fijnste momenten.” (Dana)

“Maak je niet zo druk. Blijf de luchtigheid zien ook al is je huis een zooitje en hangen de snottebellen aan de neuzen van je kinderen. Bedenk constant of zaken waar je je druk over maakt belangrijk zijn.” (Anne)

“Geloof in je jezelf, je instinct. Geniet!” (Anique)

“Neem het consultatiebureau niet te serieus. Iedereen heeft zijn eigen tempo en leert wanneer hij er klaar voor is.” (Mirjam)

“Wees niet te bezorgd of te beschermend. Laat je kinderen meer zelf ontdekken. Durf ze ook vies te laten worden.” (Babette)

“Plan tijd voor jezelf, voor jou als vrouw. Blijf niet alleen in die ‘babybubble’ hangen.” (Sandra)

“Vergeet niet dat je kind een individu is, met een eigen karakter. Je kunt je kind niet genoeg knuffelen.” (Rosemarie)

“Je kind is niet je beste vriend. Duidelijke grenzen aangeven blijft belangrijk. Begrenzen betekent namelijk dat er iemand op je let en om je geeft.” (Marijke)

“Jouw manier van aanpak in het leven is niet per definitie de manier van je kind.” (Marian)

“Luisteren naar je rustige wijze stem binnenin. Je weet meer dan je denkt.” (Simone)

“Stop met die onnodige onzekerheid. Moeders doen het al heel goed.” (Cornelie)

“Al die adviezen en ervaringen van anderen (zelfs die wijsheden op tegeltjes) zijn wat waard.” (Pam)

“Creëer rust en ruimte om samen met je kind de wereld te (her)ontdekken.” (Mascha)

“Geef het goede voorbeeld en wees consequent.” (Barbara)

“Heb vertrouwen in de veerkracht van je eigen kind.” (Martine)

“Doe rustiger aan. Onderneem leuke dingen samen, maar sleep je kind niet elke keer overal naar toe (speeltuin, indoor speelplekken).” (Saskia)

“Meer ruimte geven en niet overal zo bovenop zitten.” (Marijke de J.)

“Maak het niet te zwaar. Morgen is weer een nieuwe dag.” (Helmi)

“Dompel je onder in het moederschap, laat de rest los.” (Elsje)

“Durf je kinderen de vrijheid te geven. Het gaat om het loslaten en er tegelijkertijd voor ze te zijn.” (Ellen)

“Leg de lat niet te hoog voor jezelf en voor je kinderen. Vergelijk je kind niet met anderen. Ieder kind is uniek.” (Jos)

“Vertrouw op je intuïtie en op de goede afloop na zo’n achttien jaar.” (Bianca)

Reken daar maar op!

Frustraties bij het huiswerk aan de keukentafel: “Ik let wel op mama, maar ik snap het gewoon niet!”. Een steek van medelijden overvalt mij. Het is niet leuk als je rekenen echt niet begrijpt. Het is al helemaal niet leuk als je daarom extra moet oefenen. Ik denk te weten wat er in jouw hoofd om gaat, want ik herken het.

De paniek die opkomt bij het niet weten, als je een moeilijke som leest. De paniek die alles in je hoofd en lijf blokkeert.

huiswerk

 

Juffen en ouders die zeggen: “Let nou eens op!” en “Wat niet af is moet je na schooltijd nog maken”. Je let op en je wil sneller, maar je kan uren naar de sommen kijken zonder het antwoord te weten.

Er zijn momenten waarop je liever niet naar school gaat. Omdat je het zo erg vindt dat je steeds als laatste klaar bent met rekenen.

“Ik denk dat de juf mij niet begrijpt…”, fluister je.
Ik ben er ook bang voor lieverd.

Of eigenlijk ben ik bang dat het hele schoolsysteem jou niet begrijpt. Dat je nu dingen moet leren waarvoor je later gewoon een computer kunt gebruiken. Terwijl er zo weinig aandacht wordt gegeven aan de dingen die echt belangrijk zijn in het leven. Precies die dingen die jij zo leuk vindt!

De dingen die een computer niet kan. Creatief zijn. Verhalen bedenken. Communiceren en elkaar begrijpen. Inleven in elkaar. Lachen met elkaar. Als we daar meer aandacht aan zouden besteden, dan zou de wereld toch een stuk mooier zijn?!

“Mama, voor ik met mijn huiswerk verder ga, heb ik een raadsel voor je… hoeveel is 57 min 15?” Ik trap er nog in ook. Het antwoord schrijf je lachend op in jouw schrift. En ik ben trots.

Met jouw creativiteit en humor zal je de wereld een stukje mooier maken, reken daar maar op!