Piñatas, karaoke en heliumballonnen

Afgelopen vrijdag had onze zoon zijn eerste verjaardagsfeestje van een klasgenootje. Een Saudisch meisje werd vijf jaar en vierde dit thuis. Wij hadden er enorm zin in, eindelijk eens een blik buiten de muren werpen in een Saudisch gezin!

Kinderfeestjes zijn hier niet te vergelijken met kinderfeestjes in Nederland. Om te beginnen zijn niet alleen de kinderen, maar het hele gezin welkom. Het feest was eigenlijk een verkleinde versie van een feest voor volwassenen: harde muziek en veel eten. Het hoogtepunt was het kapotslaan van de piñata, wat resulteerde in graaien op de grond naar snoep. Vervolgens werd de enorme vier lagen tellende taart aangesneden. Verder vermaakten de kinderen zich met dansen op een podium, zingen of schreeuwen in de karaokemicrofoon en rondrennen met heliumballonnen. Natuurlijk met de nodige tussenstops langs de ijsmachine, popcornkraam, crêpes en natuurlijk de hamburgers en friet. Als voedingsbewuste Hollandse moest ik regelmatig even diep ademhalen als ze weer iets in hun mond stopten (het is werkelijk een wonder dat ze niet hebben overgegeven naderhand).

De harde muziek maakte het feest een pittige beproeving voor onze kinderen die na een half uur horendol vroegen of ze alsjeblieft weer naar huis mochten. Gelukkig bleek de kapotte piñata piepschuim te bevatten waarmee ze konden spelen. Ze moesten wel snel zijn want voor je het wist werd alles opgeruimd door een van de vier maids.

In dit land sta je steeds voor culturele verrassingen. Zo waren we verbaasd toen we bij binnenkomst een modern geklede moeder aantroffen maar geen vader. Ongeveer halverwege het feest kwam de traditioneel geklede vader even naar de feestkelder afgedaald om handjes te geven, ook aan de dames!

Het feest was een mooi moment om de ouders van de klasgenootjes te leren kennen. Een bont gezelschap afkomstig uit Spanje, Frankrijk, Italië, Korea, Japan, Verenigde Staten, Saoedi-Arabië en Sri Lanka. Van hen leerden we dat dit een rustig feestje was en je in Dubai bijvoorbeeld meemaakt dat ouders naast springkussens, clowns en ezels, zelfs een echt kindertreintje laten komen waarin de kinderen een rondje om het huis kunnen rijden. Ongelofelijk.

Kijkend naar de rondrennende en springende kinderen vroegen we ons af op welke manier deze ouders bedenken hoe een kinderfeestje eruit moet zien. En wat zouden de kinderen leuker vinden? Natuurlijk denken wij dat onze georganiseerde Nederlandse feestjes leuker zijn voor de kinderen. We houden het overzichtelijk door een klein aantal vriendjes uit te nodigen en beperken de prikkels door leuke bekende spelletjes te spelen en proberen als ’t even kan zelfs de hoeveelheid snoep en kado’s in de hand te houden. Voor de structuur had ik zelfs een programmaatje met picto’s in elkaar geknutseld (waar sommige kids heel blij mee waren). Als proef op de som vroegen wij onze zoon dan ook wat hij leuker vond, z’n eigen feestje of dit. Helaas voor ons luidde zijn duidelijke antwoord: ‘Dit feestje!’ ‘O, waarom dan?’ vroegen we teleurgesteld. ‘Omdat er ijs was en popcorn en snoep!’

Tja, wat is dit antwoord waard? Zouden wij ook moeten overstappen op deze Amerikaanse taferelen of gaan we volgend jaar gewoon weer koekhappen en schatzoeken?

Geheimpjes met de juf

Na twee weken in ons nieuwe land voelen we ons al aardig thuis. De compound doet er ook alles aan om je snel thuis te voelen. Het is een fijne groene omgeving met geweldige faciliteiten. Na een paar dagen was het voor mij al duidelijk: dit is het grootste kado dat we onze kinderen ooit hadden kunnen geven. Welk kind vindt het nu niet geweldig om zelfstandig op pad te gaan tot het donker is, om je vriendjes altijd buiten te treffen, om door fonteinen te rennen, om wanneer je maar wil naar het zwembad te gaan, om zelf het dorp door te fietsen zonder bang te zijn voor honderden auto’s en dat alles altijd zonder jas aan te hoeven trekken? Als klap op de vuurpijl komt mama je elke dag uit school halen en ga je niet meer naar de bso!

Het zijn ook spannende tijden, want iedereen moet z’n plekje vinden. Het wachten op de uitslag van de assessment van de Amerikaanse school was slopend. Gelukkig is onze zoon aangenomen en geniet hij volop. De juf is verschrikkelijk lief en heeft vanwege de kleine klassen echt tijd voor m’n zoon en ook voor mij. Ze plaatst dagelijks foto’s op Instagram en vertelt ongevraagd hoe het in de klas gaat en hoe ze het met hem aanpakt.

De manier waarop onze zoon met de taal omgaat is geweldig en grappig om te zien. Hij lijkt wel een spons! De eerste dag kwam hij thuis met een werkje met een aap erop. Hij vertelde glunderend dat de naam van de aap een geheimpje was tussen hem en de juf. Toen ik ‘s avonds zei dat ik dacht dat het aapje ‘monkey’ heette keek hij me vol ongeloof aan….hoe kon mama dat nou weten? Ik baalde natuurlijk dat ik de magie van het geheimpje had verbroken, maar kreeg meteen een inkijkje in dat kleine ingewikkelde koppie. Natuurlijk zegt hij wel dat hij liever een Nederlandse juf heeft, maar hij geniet ook zichtbaar van z’n strategieën om met de nieuwe taal om te gaan: ‘Als ik iets nodig heb dan wijs ik het gewoon aan en als ik twintig weken op deze school zit, spreek ik ook Engels!’ Lekker praktisch!

Zelf moet ik nog wennen aan het fulltime moeder zijn. Terwijl ik wel mogelijkheden zie om een eigen leven op te bouwen, moet ik geduld hebben en eerst de kinderen hun plekjes geven. M’n dochter en ik zijn elkaar inmiddels behoorlijk zat en daaraan merk ik hoe erg ons leven veranderd is. Even ontsnappen aan de kinderen en het zorgen is de afgelopen tijd haast niet mogelijk geweest. Dat geldt ook voor haar: ook zij kan niet aan mij ontsnappen.. Gelukkig gaat zij nu naar de pre-school en bouwt zij ook haar eigen wereld. Dat betekent dat ik bijna aan de beurt ben! Sporten, eindelijk de compound een keer af, schrijven en wie weet werken…de komende tijd ga ik maar eens rustig rondkijken.

Mama is toch veel leuker

Vera verhuist begin januari naar Riyadh, met haar man en twee kinderen. Een mooi en spannend avontuur, waarvan ze ons op de hoogte zal houden. Dit is haar eerste artikel, in de aanloop naar de verhuizing.

Dit najaar werkte mijn man een aantal maanden in Saoedie Arabië. Ik was even alleenstaande moeder. Een groene weduwe, zo leerde mijn buurman. Ik zorgde alleen  voor alle boodschappen, kadootjes en kaartjes voor verjaardagen, rekeningen en niet te vergeten het aankleden, naar school brengen, eten geven, vermaken, naar bed brengen en vooral voor het veel knuffelen van mijn twee fantastische kinderen van twee en vier jaar.

 

Ik werk drie dagen in de week. Gelukkig is het me meegevallen en stond ik telkens weer versteld van mezelf als ik ’s ochtends vrolijk als een van de eerste ouders het klaslokaal van mijn eveneens vrolijke zoon binnenstapte. Ik weet dat heel veel vrouwen dit altijd alleen moeten doen en daar heb ik heel veel bewondering voor. Moeder zijn is een grote klus, helemaal als je het zonder vader erbij moet doen. Bij deze een grote schouderklop voor alle mama’s die er alleen voor staan!

Begin januari verhuizen wij ook naar Riyad. Spannend zou je zeggen! Ja, maar we hebben er vooral veel zin in. Ik krijg veel tijd voor de kids en we hopen dat we een mooi avontuur tegemoet gaan. We hebben dit lange tijd niet aan de kinderen verteld om de wereld overzichtelijk voor ze te houden. Het was afgelopen najaar voor mij vooral spannend hoe de kinderen zouden reageren op het missen van papa. Natuurlijk wordt het straks echt spannend hoe ze de verhuizing gaan ervaren. Veel hebben we gepraat en nagedacht hoe we de kinderen hierin zouden kunnen helpen en ondersteunen.

Toen we de kinderen erop voorbereidden dat papa een lange tijd weg zou zijn was de reactie van mijn zoon: ‘O maakt niet uit want we gaan met tante naar de Efteling. En trouwens, mama is toch veel leuker’. Met behulp van een afscheurkalender wisten ze hoeveel nachtjes nog voordat papa met het vliegtuig weg zou gaan. Na het vertrek van papa dacht hij er toch wel anders over en hoorde ik hem in zichzelf mompelen: ‘ik mis papa zo erg, ik weet niet eens meer hoe hij eruit ziet’, hartverscheurend ‘Ik wil niet videobellen, ik wil hem voelen’. ’s Ochtends kroop hij verdacht lang tegen me aan en als we bij zijn oom en tante op bezoek gingen, kregen beiden om de vijf minuten een hele dikke knuffel van hem. Hij had het moeilijk…al zal dat ook te maken hebben gehad met de start van het nieuwe schooljaar. Het enige dat ik kon doen is extra lang met hem knuffelen en kletsen, en vooral proberen geduldig te zijn als hij boos was (en dat was hij toch net wat vaker dan normaal). Mijn dochter is een stuk pragmatischer. Als zij met papa aan het videobellen was, vertelde ze heel vaak ‘ik mis je zo. En papa heb je ook een bad? En wat eet je vanavond?’. Ze leek er niet zo erg veel bij te voelen. Het leven is nog een stuk eenvoudiger als je twee bent.

Toen we paspoorten gingen aanvragen, kwamen er al wel wat vragen: ‘Waarom dan, wat is een paspoort? Gaan wij dan ook met het vliegtuig?’ Ja, wij gaan ook met het vliegtuig, na kerstmis gaan we naar papa toe in Saoedie Arabië. ‘Jeeeeej!’. Het verzwijgen van een verhuizing werd steeds moeilijker. Bijvoorbeeld toen de nieuwe huurder van je huis je groette op straat ‘Mama, wie is dat?’ ‘Dat is de mevrouw die ons huis gaat huren’ ‘Maar waar gaan wij dan wonen?’. Ehm….’Vergeet het maar even lieverd’.

Inmiddels hebben we het natuurlijk verteld en hebben ze er heel veel zin in. Na twee weekjes sneeuw, vliegen we op 3 januari naar Riyadh. Ik ben benieuwd hoe de kinderen (en wij) denken over de verhuizing als we er eenmaal zijn.

Daarover later meer; eerst die verhuizing maar eens helemaal goed voorbereiden. In mijn eentje.