Lee-lee-leestoets

Stel je voor. Je bent mank en moet elke dag een rondje sprinten. Of je hoort slecht en moet wekelijks een luistertoets doen. Daar zou je niet bepaald een relaxed gevoel van krijgen, toch? Helaas is het realiteit voor mijn jongste zoon in groep 3. Niet omdat hij doof, blind of mank is. Maar omdat hij stottert.

Wekelijks wordt er beoordeeld hoe goed hij kan lezen. Terwijl de hele klas meeluistert. Om de zoveel tijd wordt hier een stopwatch bij gepakt en wordt het aantal woordjes dat hij in drie minuten leest, geteld. Hartverscheurend vind ik dit. Pesten bijna. Maarja, het is ‘het systeem’ en er moet nu eenmaal getoetst worden hoe snel er gelezen wordt. Pardon? Het gaat er toch om wat hij begrijpt van hetgeen hij leest? Wat kan het mij schelen of en hoe snel hij dat hardop kan vertellen. Gelukkig is de juf nog zo lief dat ze de stopwatch probeert te verdoezelen en er een spelletje van maakt, maar mijn zoon is niet gek. Hij voelt heus wel dat hij niet voldoet aan de norm. En da’s niet relaxed.

Gelukkig hebben we een tijdje terug een tip van de logopediste gekregen. Fluisteren! En dus mag hij sinds kort de drieminutentoets fluisterend ondergaan. Al fluisterend (en zingend ook trouwens) gebruikt hij zijn stem anders en spreekt hij bijna vloeiend. Ik blijf dit echter symptoombestrijding vinden en geen bronaanpak. Alsof je de manke een wandelstok aanbiedt en ondertussen gewoon doorgaat met de coopertest. Minder lastig of niet, hij moet nog steeds zijn kunsten vertonen omdat ‘dat zo hoort’. Waarom wordt er op school niet meer gefocust op talenten? Mijn zoon is creatief, kan goed dansen en zingen, knutselt en beweegt graag en is een kei in rekenen en knuffelen.

Vandaag kwam zijn rapport weer mee naar huis. “Je werkt enthousiast aan je rekenactiviteiten en daarbij help je ook nog andere kinderen.” Ik ben zo trots op hem! Ik hecht weinig waarde aan die onvoldoende voor lezen. Want hoe kun je hier in godsnaam een voldoende voor halen als je niet snel kunt praten? Het is hoog tijd voor een beloning voor zijn inzet. En een dikke knuffel.

Femke Hellings

Als multitaskende moeder van 3 jongens én typische tekstschrijfster is bloggen voor Groot&klein iets wat ik meer dan leuk vind om te doen. Ik geloof niet in taboes of heilige huisjes; alles is bespreekbaar. Met mijn artikelen wil ik inspireren, helpen en vooral ook aanzetten tot denken, voelen en dóen.

Latest posts by Femke Hellings (see all)

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *