Mees is boos en opstandig

Mees van 4 heeft in zijn korte leventje al een hoop meegemaakt. Met 3 weken oud vermoedens van hersenvliesontsteking, zijn moeder in de steek gelaten toen hij 7,5 maand oud was, intensieve trajecten van jeugdzorg en AMK na vermoedens van kindermishandeling wat uiteindelijk een fout van het ziekenhuis bleek en waarmee alle beschuldigingen van de baan waren , maar de impact die was natuurlijk enorm.

Ook kreeg Mees een broertje, een bewuste keuze al was zijn moeder alleen. Helaas bleek zijn broertje ziek en moest hij de eerste 6 weken op en af naar het ziekenhuis voor opnames. Mees heeft in die tijd veel op verschillende plekken gelogeerd, zijn moeder weinig gezien en dus niet de aandacht en liefde kunnen krijgen die hij normaal kreeg.

Ik kreeg een mail van de moeder van Mees. Mees leek zich aardig te redden ondanks alles wat er was gebeurd, maar sinds de geboorte van zijn broertje is Mees veel gaan schoppen en slaan en negatieve aandacht gaan vragen. Vooral thuis bij mama. Alle pedagogische aanpakken werkten steeds meer averechts. Time-outs werden worstelpartijen om hem op zijn kamer te krijgen, hij was niet meer te benaderen en kon geen nee of ‘even wachten’ meer aan, driftbuien, slaan en schoppen waren het gevolg.

Een wanhopige moeder mailde mij:

“Hoewel ik allemaal leuke dingen organiseer, erop uit trek, thuis knutsel en speel, aandacht voor hem heb, etc… voel ik me, gezien wat hij allemaal heeft moeten doorstaan, tekortgeschoten. Niet dat ik anders of meer kon in de afgelopen weken, maar toch, het is veel voor het mannetje….Ik ben erg verdrietig dat we steeds vaker strijd hebben. Mees heeft er volgens mij zelf ook last van. Voordat het erger wordt, wil ik aan de bel trekken in de hoop hem beter te kunnen begeleiden.”

Ik antwoordde de moeder het volgende:
“Jeetje, wat een dingen krijg jij toch op je pad. Dat zal niet allemaal meevallen. Helemaal niet gek dat kleine Mees hierop reageert. Zijn reacties zijn heel normaal gezien alle onrust. Iets wat niet anders had gekund in jouw situatie, dus dat is absoluut geen verwijt en niks om je rot over te voelen, het is wat het is, maar het is wel heel veel voor Mees zoals je zelf ook al zegt. Mooi dat je veel echte aandacht aan hem geeft en je richt op positieve aandacht.”

Ik kan je een paar dingen zo op afstand meegeven in de hoop dat ze jou en Mees helpen:

allereerst zou ik heel veel begrip geven voor zijn gevoel en onrust. Vertel hem regelmatig dat het logisch is dat hij van slag is en anders reageert dan normaal. Geef aan dat het veel is geweest en dat jullie nu weer gaan proberen om rust te creëren ook voor hem.
je zult het vast doen, maar fijn als je vanaf nu daar waar mogelijk kunt zorgen voor rust, structuur en routines. Dat geeft hem weer houvast. Zo rustig mogelijke dagen, veel tijd met jou en mensen die dichtbij staan, in rust op hem reageren als hij eruit knalt, hij heeft je nu heel erg nodig. Juist als hij zo dwars en boos is.
ik ben van mening dat op de momenten dat hij er zo (fysiek) uitknalt, hij je meer dan ooit nodig heeft. Dan heeft hij juist geen time-out nodig, maar een time-in, of terwijl: tijd met jou en in contact blijven met jou. Hem wegzetten werkt dan vaak averechts. Ik zou hem dan bij me houden, wel even tot rust laten komen, kan ook op zijn kamer zijn, maar dan in alle rust en met begrip. Hou een lijntje met hem (mama is vlakbij je als je zo weer rustig bent dan ben ik er voor je) zodat hij voelt dat je hem niet afwijst en blijf je in contact, dat heeft hij heel erg nodig. Probeer je toon al is dat heel moeilijk, rustig te houden, hem de ruimte te geven die hij nodig heeft binnen jouw grenzen (we doen elkaar geen pijn). als hij weer benaderbaar is dan verwoord je zijn emoties, toont begrip en probeer hem te troosten en even door te praten wat er was en wat je wel en niet tolereert.
je hebt even een lange adem nodig, als hij veel rust en ritme weer krijgt dan komt hij vast weer tot rust. Belangrijk dus dat je zelf voldoende steun hebt en op kunt laden om je rust te bewaren.

Een paar weken geleden kreeg ik weer een mail van de moeder van Mees:

“Al enige weken wil ik je even laten weten hoe het gaat. Nee, ik heb geen vraag, slechts een “happy mom terugkoppeling”. Het duurde enige tijd voordat Mees en ik afstemming hadden gevonden. Hij bleef van tijd tot tijd maar trappen en slaan. Was het niet naar mij, dan uiteindelijk naar zijn broertje. “Op afstand bij hem zitten” werkte niet. Hij zocht me dan gewoon op en ging steeds verder. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen achter hem te gaan liggen in bed en hem vast te houden; niet hard maar wel beperkend in beweging, zodat ik niet geslagen/getrapt kon worden. In de tussentijd bleef ik rustig zeggen dat ik er voor hem was en dat we elkaar geen pijn doen.. Hij werd woest, maar na enige tijd brak hij in tranen uit, waarna ik hem vasthield en troostte. Praten lukte dan niet. Na drie avonden werd de tijd van vasthouden i.v.m. vrijheidsbeperking al minder. Na de woede uitbarsten en de eerste lading tranen besloot ik zijn gevoel te benoemen. “Ben je zo verdrietig, schat?” Zijn antwoord was: “jahaa” en snikte weer hard door. Hij kon het niet goed onder woorden brengen waardoor. Daarna vroeg ik of hij ook boos was. Zijn antwoord was kort, krachtig en kwam uit zijn tenen: “Ja!” Hij was boos op mij. Nadat ik zei dat dat mag en vervolgens vroeg hoe dat kwam, wist hij wederom het niet onder woorden te brengen, maar…. toen ik iets suggestiever te werk ging en vroeg of hij boos was door die dag of eerder toen ik het in ziekenhuis lag, kwam het hoge woord er in 1 adem uit. Hij had op 1 van zijn vele logeernachten tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis bij een vriendje in zijn eentje op zolder geslapen en was erg angstig geweest. De vader van het vriendje was wel naar boven gekomen, maar bracht hem geen rust. “Hij zei dat jij weer snel zou komen, maar jij kwam niet en ik was bang!”

Mijn hart brak, de schat… We hebben het uitgepraat en lang geknuffeld. Sindsdien is het een wereld van verschil in huis. Nog steeds is hij angstig dat ik opeens weg ben, maar we praten erover en ik hoop voorlopig ver uit het ziekenhuis te blijven. Dit laatste is helaas relatief (want afgelopen vrijdagavond moest ik voor de zekerheid toch weer even naar de EHBO toe), maar goed, het is hoe het is. Ik heb met hem afgesproken dat hij bij een volgende opname mee mag beslissen waar hij slaapt en/of dat hij in nood meegaat naar het ziekenhuis. Dat geeft hem rust.

Van velen kreeg ik tips en adviezen; sommige weigerde ik uit te voeren, andere werkten niet. Ik was ten einde raad. Jouw advies is onze redding geweest’.

Yeah! Hoe fijn is dit om te horen? Zo trots op deze mama die en op tijd aan de bel trok en hulp zocht en zo mooi haar eigen weg heeft gevonden met haar zoontje die het even kwijt was. Door met wat aanwijzingen heel goed naar hem te kijken en luisteren en hem te geven wat hij nodig had. Het is voor mij weer een bewijs dat gedrag nooit zomaar is. Dat we verder moeten kijken dan dat. Dat je kind afstraffen op zijn gedrag geen oplossing is, maar verbinding, contact, geduld en heel veel liefde wel!

Met toestemming van de moeder van Mees mocht ik dit met jullie delen!